راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ١٦١ - نكوهش حبّ جاه

مى‌شناساند و آنچه از شهرت و آوازه مطلوب است همان وجاهت و مقام در دلهاست و دوستى مقام سرچشمه تمام فسادهاست.

اگر كسى بگويد: كدام شهرت بيشتر از شهرت پيامبران و پيشوايان عالم است و چگونه آنها فضيلت گمنامى را از دست داده‌اند؟

بايد بدانى آنچه نكوهيده است شهرت طلبى است، امّا اگر بدون اين كه بنده به خود زحمت بدهد از سوى خداوند سبحان مشهور شود نكوهيده نيست. آرى براى افراد ضعيف شهرت بلاست ولى براى نيرومندان بلا نيست و او بسان غرق شده ضعيف است كه هرگاه با او گروهى غرق شده باشد براى او بهتر است كه هيچ كدام او را نشناسند، چون به او درمى‌آويزند و در برابر آنها ضعيف است. در نتيجه همراه آنها هلاك مى‌شود. امّا غرق شده‌اى كه قوى است بهتر است غرق شدگان او را بشناسند تا به او درآويزند و آنها را نجات دهد و از انجام آن كار ثواب ببرد.

نكوهش حبّ جاه‌

خداى متعال مى‌فرمايد: تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لا يُرِيدُونَ عُلُوًّا في الْأَرْضِ وَ لا فَساداً.«١١» خداوند ميان قصد فساد و برترى جويى و ميان اين كه خانه آخرت براى كسى است كه از هر دو قصد تهى باشد، جمع كرده و فرموده است: من كانَ يُرِيدُ الْحَياةَ الدُّنْيا وَ زِينَتَها نُوَفِّ إِلَيْهِمْ أَعْمالَهُمْ فِيها وَ هُمْ فِيها لا يُبْخَسُونَ. أُولئِكَ الَّذِينَ لَيْسَ لَهُمْ في الْآخِرَةِ إِلَّا النَّارُ وَ حَبِطَ ما صَنَعُوا فِيها وَ باطِلٌ ما كانُوا يَعْمَلُونَ.«١٢» اين آيات كه عام است شامل جاه دوستى مى‌شود، چرا كه حبّ جاه‌