مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢١٢ - کلمات ابنعربیّ وقتی مُعجِب است که در حدود شاکله او یعنی یک مرد سنّی عامّی او را قرار دهیم

و قال أیضًا بعد ورقةٍ من هذا:

و الوضوءُ عندنا لابدّ منه فی الاغتسال من الجنابة، و عندنا فی هذه المسألة نظرٌ فی حالتین: الحالةُ الأولی فی من جامَعَ و لم یُنزِل فعلیه وضوءان فی اغتساله، فإن جامع و أنزل فعلیه وضوءٌ واحد؛ إلّا أنَّ مذهَبَنا أنَّ التقاء الخِتانین دونَ إنزالٍ لایوجب الغسلَ [لغسل] و یوجبُ الوضوءَ.[١]

ثمَّ نراه بعدَ ذلک کلِّه یدّعِی الکشفَ لنفسه و لأمثاله فیما یقولونه، یدّعی أنَّ الکشفَ لایتطرّق إلیه الخطاءُ مع اختلافهم فیما یُکشَفُ لهم؛ کما صرّحوا به و کما نری، (إِنَّ فِي ذَلِكَ لَعِبْرَةً لِمَنْ يَخْشَى)[٢].»[٣]و[٤]

[١]ـ همان مصدر، ص ٣٦٤.

[٢]ـ سوره النّازعات (٧٩) آیه ٢٦.

[٣]ـ [جهت اطلاع بر مبانی مرحوم علاّمه طهرانی ـ رضوان الله علیه ـ پیرامون شخصیت و عقاید محیی الدّین عربی، به کتاب شریف روح مجرد ص ٤٣٠ الی ٤٩٦ مراجعه شود. (محقّق)]

[٤]ـ جنگ ٢٣، ص ٣٥٦ الی ٣٦٧، به نقل از بشارة الشّیعة للفیض الکاشانی.