سپاه اموى اردوگاه حسين را در محاصره گرفت، به طورى كه وقتى عمر سعد تير آغاز جنگ را پرتاب كرد و تيراندازان لشكرش آغاز به تيراندازى كردند، هيچ كس در اردوگاه امام (ع) نبود، مگر اينكه تيرى به او اصابت كرده حتى چادر برخى زنان پاره شد. چنانچه فاصله زياد مى‌بود، به زنان اهل بيت تير اصابت نمى‌كرد. مؤيد سخن ما اينكه وقتى امام حسين (ع) در ميان سپاه اموى سخنرانى كرد، زنان با شنيدن صداى وى به گريه افتادند، در حالى كه اگر فاصله زياد مى‌بود، صداى حضرت به آنان نمى‌رسيد. البته دلايل بسيار ديگرى نيز وجود دارد كه اردوگاه حسين در جاى كنونى بوده است. [١]

روز سوم محرم‌

شيخ مفيد گويد: چون روز بعد فرا رسيد، عمر بن سعد بن ابى وقاص [٢] همراه چهار هزار سوار به سوى آنان تاخت و در نينوا فرود آمد. [٣]

طبرى گويد: او (عمر بن سعد) همراه چهار هزار تن پيش رفت و روز پس از فرود آمدن حسين (ع) در نينوا، نزديك آن حضرت فرود آمد؛ [٤] در اينجا حرّ بن يزيد رياحى همراه هزار سوار به او پيوست و سپاه عمر سعد به پنج هزار سوار رسيد.

دوستى دنيا سرآمد همه گناهان!

طبرى گويد: سبب بيرون رفتن عمر سعد به سوى حسين (ع) اين بود كه عبيداللَّه زياد وى را همراه چهار هزار تن كوفيان رهسپار دستبى [٥] ساخته بود؛ كه ديلم‌ها حمله برده،

[١] حياة الامام الحسين بن على (ع)، ج ٣، ص ٩٣- ٩٤.

[٢] زندگى نامه عمر سعد در جلد دوم اين پژوهش (امام حسين در مكه مكرمه) گذشت.

[٣] الارشاد، ص ٢٥٣.

[٤] تاريخ الطبرى، ج ٤، ص ٣١٠ و ٣٠٩.

[٥] دستبى: «ناحيه وسيعى بود كه ميان رى و همدان تقسيم شده بود. بخشى از آن دستبى رازى نام داشت واز حدود نود روستا تشكيل مى‌شد. بخشى ديگر دستبى همدان بود و شامل چند روستا بود. گاه به قزوين نيز اضافه شده است. چون كه به حومه آنجا متصل بود. دستبى پيوسته به صورت دو بخش باقى بود، بخشى از آن به رى و بخشى ديگر به همدان تعلق داشت. تا آنكه يكى از ساكنان قزوين، از بنى تميم، به نام حنظلة بن خالد، ملقب به أبا مالك، دست به كار آنجا شد و آن را به طور كامل حومه قزوين قرار داد ...» (معجم البلدان، ج ٢، ص ٤٥٤).