با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٩٨ - ملاحظه

نمى‌تواند مدعى شود كه آنچه از قرآن يا از معصوم فهميده است، همه مراد معصوم و مقصود قرآن است.

اين نامه كه امام حسين (ع) از كربلا به برادرش محمد حنفيه نوشت- كه آخرين نامه از نامه‌هاى امام و شايد از نظر متنى كوتاه‌ترين آنها نيز باشد- شگفت‌آميز و تأمل برانگيز است.

آيا امام (ع)، آن شهيد پيروز، از قتلگاه برگزيده‌اش، به وسيله اين نامه چه چيزى را مى‌خواست به محمد حنفيه و بنى هاشم و همه نسلها القا كند؟

هركس به اندازه گنجايش ظرف خويش آب بر مى‌دارد؛ و ما نيز به اندازه گنجايش خود مى‌گوييم! شايد مقصود امام از اينكه مى‌فرمايد: گويى كه دنيا هرگز نبوده است؛ و گويى كه آخرت پيوسته بوده است، درست همان معنايى است كه در شب عاشورا به يارانش فهماند و فرمود: «بدانيد كه اين دنيا، شيرين و تلخ آن خوابى بيش نيست! و بيدارى در آخرت است. رستگار كسى است كه در آنجا به رستگارى برسد و بدبخت كسى است كه در آنجا بدبخت باشد ...» [١]؛ زيرا انسان فرزند سه دوره است: روزى كه مادرش او را به دنيا مى‌آورد، روزى كه از اين دنيا بيرون مى‌رود و روزى كه حساب بر پا مى‌شود: اين دوره‌هاى بلند سه گانه همان چيزى است كه خداوند تبارك و تعالى بر حضرت يحيى درود فرستاده است: و درود بر او، روزى كه زاده شد و روزى كه مى‌ميرد و روزى كه زنده برانگيخته مى‌شود. [٢]

نيز در آيه شريفه از زبان عيسى (ع) آمده است: «و درود بر من روزى كه زاده شدم و روزى كه مى‌ميرم و روزى كه زنده بر انگيخته مى‌شوم.» [٣] هر گاه انسان درگذشته خويش چه عمر او كوتاه باشد يا بلند، تأمل بورزد، گويا در رؤيايى تأمل مى‌كند؛ و باقى عمر نيز همانند گذشته‌اش خواب است!

[١] تفسير منسوب به امام حسن عسكرى (ع)، ص ٢١٨؛ و به نقل از آن بحارالانوار، ج ١١، ص ١٤٩.

[٢] سوره مريم (١٩)، آيه ١٥، دوره‌هاى زندگى انسان سه دوره است، ولى قرآن كريم تأكيد مى‌ورزد كه روزى كه زنده برانگيخته مى‌شود همان روز حق است پس هر كس بخواهد به سوى پروردگارش ميعادى قرار دهد. (سوره انبياء (٧٨)، آيه ٣٩).

[٣] مريم، (١٩)، آيه ٣٣.