با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣١٥ - مبارزه و شهادت بنى هاشم

٣٨- زائدة بن مهاجر. [١]

٣٩- سليمان بن كثير.

٤٠- سويد هم پيمان شاكر. [٢]

نامهاى ديگرى هم هست كه از ذكر آنها خوددارى شد؛ چرا كه به اعتقاد ما تصحيف آشكار نامهاى يارانى است كه در كتابهاى تاريخى و تراجم آمده است. [٣]

مبارزه و شهادت بنى هاشم‌

پس از آنكه ياران با وفا و با صفاى امام (ع) به شهادت رسيدند، فرزندان خاندان رسالت از جوان و نوجوان آماده جانبازى و فداكارى گشتند. با آنكه سنّ و سالشان اندك بود، چونان شير ژيان بى هيچ بيمى از مرگ و هيچ ترسى از حوادث هولناك، براى رفتن به ميدان نبرد از يكديگر پيشى مى‌گرفتند. امام (ع) نمى‌خواست كه برخى از آنان كشته شوند و به آنان اجازه رفتن به ميدان نبرد را نمى‌داد، ولى آنان با آه و زارى بر دست پاى ايشان بوسه مى‌زدند، تا اجازه دهد كه از وى به دفاع بپردازند.

منظره دلخراشى كه دلها را آب مى‌كند و هر موجود زنده‌اى را به شگفتى مى‌اندازد، اينكه اين جوانان در آخرين وداعها، برادران و پسر عموهايشان را غرق در بوسه مى‌كردند و از اندوه و تأسف بر فرزند رسول خدا (ص) مانند باران اشك مى‌ريختند؛ زيرا مى‌ديدند كه او تنها و غريب است و لشكر دشمن وى را در محاصره گرفته‌اند. آنان مى‌ديدند بانوان خاندان وحى فرياد و آه و ناله سر داده‌اند ... اما خداوند بزرگ، امام (ع) را بر تحمّل همه اين مصايب شكيبا ساخته بود. مصايبى كه صخره‌ها را مى‌شكند و خردها را آشفته مى‌سازد و هيچ انسانى ياراى تحمل آنها را ندارد، مگر آنكه خداوند قلبش را به ايمان آزموده باشد؛ [٤]

[١] بعيد نيست كه پس از كوتاه كردن نام يزيد بن زياد بن مهاصر، آن را تصحيف كرده به صورت فوق نوشته باشند.

[٢] بعيد نيست كه تصحيفى از شوذب هم پيمان شاكر بوده باشد.

[٣] ر. ك: بحار، ج ١١، ص ٣٤٠- ٣٤١.

[٤] ر. ك: حياة الامام الحسين بن على (ع)، ج ٣، ص ٢٤٣.