به خدا سوگند، اگر بدانم كه كشته مى‌شوم و باز زنده مى‌گردم و سپس آتش زده مى‌شوم و سپس مرا قطعه قطعه مى‌كنند و اين كار را هفتاد بار با من انجام مى‌دهند، از شما جدا نمى‌شوم تا آنكه جانم را در راه شما فدا كنم! و چرا نبايد چنين كنم؟ در حالى كه مرگ يا كشته شدن بيش از يك بار نيست! و پس از آن به كرامت بى پايان و هميشگى دست خواهيم يافت! تو مرگ خويش را ديدار كردى و امامت را يارى دادى و در سراى جاويد از سوى پروردگارت كرامت يافتى. خداوند ما را همراه شما در زمره شهيدان قرار دهد و همصحبتى شما را در اعلى عليّين روزى ما گرداند!» [١]

شهادت أنس بن حارث كاهلى [٢]

صحابى جليل القدر أنس بن حارث كاهلى از امام (ع) اجازه خواست تا به جنگ دشمن برود و حضرت به او اجازه فرمود: «او در حالى كه كمرش را با عمامه محكم بسته و ابروانش را با پيشانى بند بالا نگه داشته بود، به ميدان رفت. چون حسين (ع) او را در اين‌

[١] بحار، ج ٤٥، ص ٧٠.

[٢] شيخ صدوق در امالى (ص ١٣٧)، مجلس ٣٠، حديث ١) از وى با نام «مالك بن انس كاهلى» ياد كرده و گفته است كه او در اثناى پيكار اين رجز را مى‌خواند:

قبايل كاهل و دودان و خندفيون و قيس عيلان مى‌دانند،

كه من خرد كننده هماوردانم، اى قوم من، همانند شير ژيان باشيد،

خاندان على پيروان رحمان و خاندان حرب پيروان شيطانند.

صدوق همچنين نوشته است كه او هجده تن را كشت. ابن شهر آشوب در المناقب (ج ٤، ص ١٠٢) از وى به همين نام ياد كرده و گفته است كه او چهارده تن را كشت. خوارزمى نيز در المقتل (ج ٢، ص ٢١) از وى به همين نام ياد كرده است. اما بسيارى از منابع تاريخى و مقتلها از اين صحابى جليل القدر با نام «انس بن حارث كاهلى» ياد كرده‌اند. مانند ابن حجر در الإصابه (ج ١، ص ٦٨)، ابن حبّان در كتاب الثقات (ج ٤٧، ص ٤١)، طبرى در كتاب ذخائر العقبى (ص ١٤٦) و ابن اثير در اسد الغابه (ج ١، ص ١٢٣). مرحوم شيخ عباس قمى در نفس المهموم (ص ٢٨٩) گويد: احتمال قوى وجود دارد كه مالك بن انس كاهلى ياد شده همان انس بن كاهلى صحابى بوده باشد. در زيارت ناحيه مقدسه بر وى اين گونه سلام فرستاده شده است: «السلام على أنس بن كاهلى اسدى» (بحار، ج ٤٥، ص ٧١).