با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٠ - ٣ - نواويس

استاد دكتر مصطفى جواد گويد: «استاد فرد هوفر ferd Hofer پنداشته است كه استرابون، جغرافى‌دان يونانى- متولد نيمه‌هاى سده نخست پيش از ميلاد- در كتابش به نام «مابين النهرين: آشوريه و بابل و كلديه» به جز نينواى شمالى، از نينواى ديگرى ياد كرده است. اگر گمان وى درست باشد، مقصود از نينواى مذكور، نينواى جنوبى است كه بر ساحل نهر علقمى واقع بود.» [١]

طبرى در توصيف حركت كاروان حسينى از منزلگاه قصر بنى مقاتل به سوى نينوا- مقصودش كربلا است- مى‌گويد: امام حسين (ع) چون شب را به صبح آورد، فرود آمد و نماز صبح گزارد و با شتاب سوار شد و همراه يارانش به سمت چپ مى‌راند و مى‌خواست كه آنان را پراكنده سازد. باز حربن يزيد مى‌آمد و آنان را باز پس مى‌زد و حسين نيز او را باز پس مى‌زد. هنگامى كه حر با شدت هر چه تمام آنان را به سوى كوفه باز پس زد از فرمانش امتناع كردند و طرفين به دفع يكديگر پرداختند. آنان پيوسته در حركت بودند تا به نينوا، جايى كه حسين (ع) در آن فرود آمد، رسيدند. [٢]

٣- نواويس‌

ناووس و قبر به يك معنا است [٣] ناووس به معناى گورستان نصارا [٤] است و نواويس گورهاى مسيحيانى بود كه پيش از اسلام در كربلا سكونت داشتند. اين قبرها، هم اكنون، در شمال غرب كربلا واقع است. [٥]

امام حسين (ع) در خطبه‌اش در مكه از آن ياد كرده، فرموده است: گويى كه گرگان بيابان، ميان نواويس و كربلا، بند از بندم جدا مى‌كنند. [٦]

[١] موسوعة العتبات المقدسه، ج ٨، ص ٣٢.

[٢] تاريخ الطبرى، ج ٤، ص ٣٠٨.

[٣] معجم البلدان، ج ٥، ص ٢٥٤.

[٤] لسان العرب، ج ٦، ص ٢٤٥.

[٥] ر. ك: تاريخ مرقد الحسين (ع) و العباس (ع)، ص ٢٣- ٢٤.

[٦] اللهوف، ص ٢٦.