با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٤ - رسول گرامى(ص) و مصيبت حسين(ع)

آنهايى را كه بر ضد تو يكديگر را پشتيبانى مى‌كنند لعنت كند؛ و ميان من و آنهايى كه بر ضد تو كمك مى‌كنند، داورى كند.

فاطمه زهرا (س) گفت: اى پدر چه مى‌فرماييد؟

فرمود: دخترم مصايب و آزار و ستم و خيانت و جورى را كه پس از من و تو به او مى‌رسد به ياد آوردم.

او در آن روز در ميان گروهى است كه چون ستارگان آسمان‌اند و به سوى كشته شدن (شهادت) حركت مى‌كنند. گويى لشكرگاهشان را به چشم مى‌بينم و به بار اندازها و جاى تربتشان مى‌نگرم. گفت: اى پدر، اينجايى كه وصفش را مى‌كنيد كجا است؟

گفت: جايى است كه به آن كربلا گفته مى‌شود، و آن سراى اندوه و گرفتارى ما و امت (ائمه) است. بدترين امت من به جنگ آنان مى‌روند؛ كه اگر همه اهل آسمان‌ها و زمين از يكى از آنان شفاعت كنند، شفاعتشان پذيرفته نمى‌شود؛ و آنان در آتش جاودانه‌اند!

گفت: اى پدر، پس او كشته مى‌شود؟!

فرمود: آرى دخترم، و هيچ كس پيش از او همانندش كشته نشده است. آسمان‌ها و زمين و فرشتگان و حيوانات صحرا، نباتات، درياها و كوه‌ها بر او مى‌گريند. چنانچه به آنان اجازه داده شود، هيچ نفس كشنده‌اى در روى زمين باقى نمى‌ماند. گروهى از دوستداران ما به زيارت او مى‌آيند كه در روى زمين خدا شناس‌تر از آنان نيست و كسى مانند آنها در برقرارى حق ما نمى‌كوشد؛ روى زمين كسى جز آنان نيست كه به او توجه كند. اينان در تاريكى‌هاى ستم به مثابه چراغ‌اند اينان شفاعت كننده‌اند و فردا بر حوض من وارد مى‌شوند؛ و چون بر من وارد شوند، آنان را به چهره مى‌شناسم. پيروان هر دينى پيشوايان خويش را مى‌جويند و آنان، تنها ما را مى‌جويند. آنان بر پاى دارندگان زمين‌اند و باران به سبب آنان فرو مى‌ريزد.

فاطمه زهرا (س) گفت: اى پدر جان «انّا للَّه»؛ و آنگاه گريست. حضرت به وى فرمود:

دخترم! برترين اهل بهشت آنهايند كه در دنيا شهيد شده‌اند. آنان مال و جان خويش را در برابر بهشت مى‌بخشند در راه خدا پيكار مى‌كنند و مى‌كشند و كشته مى‌شوند. اين به عنوان وعده حقى بر عهده اوست. آنچه در نزد خداوند است، از دنيا و آنچه در آن است بهتر است.