با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٧٩ - ياران امام حسين(ع)

ياران امام حسين (ع)

پيش از بحث درباره شمار، نام و نسب و ديگر مسائل مربوط به ياران امام حسين (ع) ناگزير- هر چند گذرا- بايد درباره منزلت والا و مقام بلند و ويژگى مقام و منزلت آنان سخن گفت.

زبان از بيان اوصاف آن برگزيدگان قاصر است و دانشوران از رسيدن به كنه معرفت آن بزرگان كه خداوند آنان را برگزيد تا براى هميشه روزگار و تا برپايى قيامت رمز انسانيت (براى يارى حق) باشند- ناتوان‌اند. از اين رو ناگزير، توصيف اين ياران بزرگ را به سروران بيان و معادن دانش و حكمت يعنى اهل بيت (ع) وا مى‌گذاريم؛ چرا كه آنان بهتر از هر كس ديگر مى‌توانند كه اين گروه يگانه و بى مانند حق را به ما بشناسانند. نخستين تعريف كامل و شايسته‌اى كه از آنان شده است، متعلق به خود امام حسين (ع) است. آن حضرت در آستانه شب عاشورا آنان را گرد آورد تا يكى از سخنرانيهاى جاودانه‌اش را ايراد فرمايد. امام زين العابدين (ع) درباره جزئيات اين رويداد مى‌فرمايد: «من كه در آن هنگام بيمار بودم، نزديك رفتم تا آنچه را به آنان مى‌گويد بشنوم و شنيدم كه پدرم به يارانش مى‌فرمود:

خداوند را به نيكوترين وجهى ستايش مى‌كنم و در سختى و گشايش سپاسش مى‌گويم. خداوندا تو را سپاس مى‌گويم بر اينكه ما را به نبوت گرامى داشتى و ما را قرآن آموختى و داناى دين گردانيدى و براى ما چشم و گوش و دل قرار دادى، بار خدايا، ما را از شكرگزاران قرار ده!