با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧٥ - نكته اول

آمده است: مشتى از آن برگرفت و بوييد) و گفت: به خدا سوگند اين زمينى است كه جبرئيل به رسول خدا (ص) خبر داد؛ و من در آن كشته مى‌شوم! [١]

در روايت ابن اعثم كوفى آمده است كه چون امام (ع) در كربلا فرود آمد، رو به اصحاب كرد و گفت: آيا اينجا كربلا است؟

گفتند: آرى.

آنگاه حسين به يارانش گفت: فرود آييد، اين جايگاه اندوه و گرفتارى است. اينجا منزلگاه همراهان ما و محل فرود آمدن باروبنه ما و محل ريختن خونهاى ما است!

آنگاه كاروان فرود آمد و باروبنه را در ناحيه‌اى از فرات پايين آورد. براى حسين و خانواده و فرزندانش چادر زدند و خويشاوندانش چادرهاشان را در اطرافش به پا كردند. [٢]

در نقل ابن طاووس آمده است: چون به آنجا رسيد گفت: نام اين زمين چيست؟ گفتند:

كربلا.

گفت: پروردگارا به تو پناه مى‌جويم از اندوه و گرفتارى! سپس فرمود: اين جا مكان اندوه و گرفتارى است، فرود آييد. اين جا منزلگاه همراهان ما است.

اينجا محل ريخته شدن خونهاى ما است و اينجا محل قبرهاى ما است. اين را جدم رسول خدا (ص) به من خبر داد: آنگاه همگى فرود آمدند. [٣]

حر بن يزيد رياحى با هزار سوار پيش رفت تا در برابر حسين (ع) فرود آمد، سپس به عبيداللَّه خبر داد كه حسين (ع) در سرزمين كربلا فرود آمده است. [٤]

نكته اول:

مرحوم مقرّم در پاسخ به اين پرسش كه چرا امام (ع) در حالى كه از ديدگاه ما شيعيان بر همه امور كاينات آگاه است از نام كربلا سؤال كرد؟ مى‌گويد: راز اين كه امام (ع) از نام‌

[١] تذكرة الخواص، ص ٢٢٥.

[٢] الفتوح، ج ٥، ص ١٤٩.

[٣] اللهوف، ص ٣٥.

[٤] ر. ك: الفتوح، ج ٥، ص ١٥٠.