مسعودى گويد: «آنگاه على بن الحسين (ع) را- كه بيمار بود- احضار كرد و اسم اعظم و مواريث پيامبران را به او وصيت كرد و به اطلاعش رساند كه علوم و كتابها و قرآنها و سلاح را به امّ سلمه سپرده و به او فرموده است كه همه آنها را به وى بدهد.» [١]

در كتاب دعوات راوندى به نقل از امام زين العابدين آمده است:

پدرم به هنگام شهادت مرا به سينه چسبانيد و گفت: پسرم، دعايى را كه مادرم فاطمه- صلوات اللَّه عليها- به من آموخت و آن دعا را رسول خدا به او آموخته بود و جبرئيل نيز آن را به رسول خدا آموخته بود، براى روز نياز و غم و اندوه و روزى كه مصيبت فرو مى‌آيد و براى كارهاى بزرگ و ناگوار حفظ كن.

گفت: بخوان: «به حق ياسين و القرآن الحكيم و به حق طه و القرآن العظيم، اى كسى كه نياز نيازمندان را مقدّر مى‌دارى، اى كسى كه بر ضميرها آگاهى، اى برطرف كننده اندوه گرفتاران، اى گشايشگر غمزدگان، اى رحم كننده بر پيران و اى روزى دهنده طفلان خردسال، اى كسى كه از تفسير بى نيازى، بر محمد و آل محمد درود فرست و براى من چنين و چنان كن!» [٢]

از ابى جعفر نقل است كه فرمود: «هنگامى كه آن پيشامد براى حسين (ع) اتفاق افتاد، دختر بزرگش، فاطمه بنت الحسين (ع) [٣] را فراخواند و يك كتاب در پيچيده و يك وصيت آشكار به او داد. در اين هنگام على بن الحسين به دل درد مبتلا بود و بيمارى وى فكر

[١] اثبات الوصيه، ص ١٧٧. نيز در همين كتاب از خديجه بنت محمد بن على الرضا، خواهر ابو الحسن العسكرى نقل است كه امام (ع) در ظاهر به خواهرش زينب وصيت كرد؛ در نتيجه همه علوم صادره از سوى امام زين العابدين (ع) در زمان خودش به خاطر ترس و تقيه به عمه‌اش زينب نسبت داده مى‌شد. (اثبات الوصيه، ص ٢٠٦) ر. ك: نفس المهموم، ص ٣٤٧؛ اثبات الهداة، ج ٥، ص ٢١٦، حديث شماره ٩. در همين كتاب (ص ١٨١) آمده است: «چون شهادت ابى عبداللَّه نزديك شد، او را فرا خواند و فرمان داد كه آنچه را كه وى از خود باقى گذاشته است، به همراه مواريث پيامبران و سلاح و كتاب از امّ سلمه تحويل بگيرد.»

[٢] دعوات الراوندى، ص ٥٤، حديث شماره ١٣٧؛ بحار، ج ٩٥، ص ١٩٦، حديث ٢٩.

[٣] وى فاطمه، بنت الحسين بن على بن ابى طالب القرشية الهاشمية المدنيه، خواهر امام زين العابدين‌است ... او از كسانى است كه پس از كشته شدن پدرش به همراه ديگران به دمشق رفت و سپس به مدينه بازگشت. (ر. ك: تهذيب الكمال، ج ٣٥، ص ٢٥٥).