حضرت قاسم (ع) مى‌فرمود: «تا من شمشير به دست داشته باشم عمويم كشته نخواهد شد.» [٢] هنگامى كه تنهايى عمو را ديد به حضور ايشان رسيد و اجازه ميدان خواست، اما حضرت به دليل خردسالى به او اجازه نداد. ولى قاسم تا گرفتن اجازه همچنان پاى فشرد. [٣]

شيخ مفيد گويد: «حميد بن مسلم گفت: ما در همان حال بوديم كه جوانى مانند قرص ماه بيرون آمد. پيراهن و بالاپوشى به تن داشت و شمشيرى به دست؛ از ياد نمى‌برم كه بند كفش پاى چپ او نيز پاره بود. در اين هنگام عمر بن سعيد بن نفيل أزدى رو به من كرد و گفت:

به خدا سوگند به او حمله مى‌كنم. گفتم: سبحان اللَّه! چرا اين كار را مى‌كنى؟ همانهايى كه او را به محاصره در آورده‌اند او را بس است. گفت: به خدا كه بايد به او حمله كنم. آنگاه حمله كرد و تا شمشيرش را به فرق او نزد باز نگشت. جوان با صورت به زمين افتاد و فرياد زد:

عمو جانم!

[١] مادر وى ام ابى‌بكر و نامش به قولى رمله بود. (ر. ك: ابصارالعين، ص ٧٢) در تسمية من قتل مع‌الحسين (ع) (ص ١٥٠) آمده است: «و مادرش امّ ولد بود.»

[٢] حياة الامام الحسين بن على (ع)، ج ٣، ص ٢٥٤، به نقل از البستان الجامع لجميع تواريخ اهل الزمان، عماد الدين اصفهانى، ص ٢٥.

[٣] خوارزمى در المقتل (ج ٢، ص ٣١) گويد: قاسم بن حسن بن على نوجوانى خردسال و هنوز به سن بلوغ‌نرسيده بود. هنگامى كه چشم حسين (ع) به او افتاد وى را در آغوش گرفت و هر دو آن قدر گريستند كه از هوش رفتند. آنگاه جوان از امام (ع) اجازه ميدان گرفت كه آن حضرت از دادن اذن خوددارى ورزيد. ولى جوان آن قدر براى گرفتن اجازه دست و پاى امام (ع) را بوسيد و اصرار كرد تا به او اجازه داد. آنگاه در حالى كه اشك از چشمانش جارى بود به ميدان آمد و اين رجز را مى‌خواند:

اگر مرا نمى‌شناسيد من فرزند حسن هستم، سبط پيامبر برگزيده و امين،

اين حسين است چونان اسير گرفتار، ميان مردمى كه خداوند آنان را از باران سيراب مگرداند.

آنگاه با چهره‌اى چون ماه تابان حمله كرد و جنگيد و با وجود خردسالى، ٣٥ تن از دشمن را كشت.

گفته‌اند كه عمر شريف وى هنگام كشته شدن شانزده سال بود (ر. ك: لباب الانساب، ابن فندق، ج ١، ص ٣٩٧؛ و ر. ك: بحار، ج ٤٥، ص ٣٤- ٣٥؛ روضة الواعظين، ص ١٨٨).