سپاه امام حسين (ع) در كربلا از مردم سه شهر از بلاد اسلامى يعنى، حجاز (مدينه منوره و آبهاى جُهينه)، كوفه و بصره تشكيل مى‌گرديد. مجموعه حجازيون طبق تحقيقات سماوى و ديگر پژوهشهاى انجام شده [١] عبارت بودند از: بنى هاشم و غلامانشان و نيز عبدالرحمن بن عبد رب انصارى خزرجى- از صحابه، جنادة بن كعب بن حرث انصارى و پسرش عمروبن جناده؛ جون، غلام ابى‌ذر غفارى؛ و سه تن ديگر كه از منطقه آبهاى جهينه به امام پيوستند و ايشان را همراهى كردند و در كربلا به شهادت رسيدند؛ يعنى مجمع بن زياد جهنى، عباد بن مهاجر جهنى و عقبة بن صلت جهنى.

شمار ياران امام (ع) از اهل كوفه- مطابق تحقيق سماوى- همراه با غلامانشان به ٦٨ تن بالغ مى‌شد؛ كه اكثريت سپاه امام (ع) را تشكيل مى‌دادند. شمار بصريون و غلامانشان نيز در سپاه امام (ع) نه تن بود كه نامهايشان چنين است: [٢] يزيد بن ثبيط عبدى (عبد قيس) بصرى‌

[١] ر. ك: ابصار العين و وسيلة الدارين.

[٢] ولى زنجانى زندگينامه شخص دهمى يعنى شبيب بن عبداللَّه نهشلى را نيز آورده و مى‌گويد: شيخ طوسى‌در رجال، ص ٧٤ نوشته است كه شبيب بن عبداللَّه بن نهشلى بصرى از ياران امام حسين (ع) بود؛ و جناب سيد محمدصادق بحرالعلوم در ذيل سخن شيخ طوسى چنين نوشته است: سيره نويسان گفته‌اند كه وى تابعى، و ازياران اميرالمؤمنين (ع) بود. او سپس به امام حسن (ع) و پس از آن به امام حسين (ع) پيوست و همراه وى در كربلا، در حمله نخست شهيد شد. ابوعلى در رجال خويش مى‌نويسد: شبيب بن عبداللَّه نهشلى از ياران امام حسين (ع) بود كه در كربلا همراه وى كشته شد. در مناقب ابن شهر آشوب آمده است: از جمله اصحاب امام (ع) كه در طف كشته شدند شبيب بن عبداللَّه نهشلى بصرى بود. در ذخيرة الدارين، ص ٢١٩ گويد: سيره نويسان گفته‌اند. شبيب بن عبداللَّه نهشلى تابعى و از اصحاب اميرالمؤمنين (ع) بود. او در جنگ‌هاى سه گانه حضرت با وى شركت جست و پس از او، نخست به حسن بن على (ع) و پس از او به امام حسين (ع) پيوست؛ و از اصحاب خاص آن حضرت بود. هنگامى كه امام حسين (ع) از مدينه رهسپار مكه شد، با وى بيرون آمد و با آن حضرت بود تا آنكه به كربلا وارد شد. چون روز عاشورا فرا رسيد، به جنگ رفت و در حمله نخست، همراه چند تن ديگر، پيش از ظهر به شهادت رسيد. طبق روايت ديگر در مبارزه تن به تن شهيد شد و اللَّه اعلم. در زيارت ناحيه آمده است: السلام على شبيب بن عبداللَّه نهشلى. (وسيلة الدارين، ١٥٦- ١٥٥، شماره ٧٦؛ و ر. ك: مستدركات علم رجال الحديث، ج ٤، ص ١٩٩.