همان طور كه احتمال دارد فرزندان صلبى به طور خاص باشد، همين طور نيز احتمال دارد كه مقصود، هم آنها، و هم فرزندان آنها باشد. ولى اين احتمال دوم مردود است، چرا كه در عرف، لفظ فرزند به طور خاص بر فرزندان صلبى اطلاق مى‌شود.

دليل ديگر لفظ «و بر خاندان تو است» كه در متن زيارت آمده است؛ زيرا خاندان مرد نسل وى هستند و چنانچه نسلى نداشته باشد، به كار بردن اين لفظ درست نيست؛ و اينكه مى‌بينيم اين لفظ به وسيله امامى آگاه به همه ويژگى‌هاى بلاغى الفاظ به كار رفته است، خود قوى‌ترين دليل مى‌باشد. [١]

[١] ر. ك: على الاكبر، مقرّم، ص ١٥؛ كامل الزيارات، ص ٢٥٣، باب ٧٩، شماره ٢١. شايان ذكر است كه برخى مورخان نوشته‌اند كه امام حسين (ع) به جز على اكبر و سجاد و عبداللَّه شيرخواره فرزندان ديگرى نيز داشته است. ابن شهر آشوب سروى در المناقب (ج ٤، ص ١١٣) شمارى از فرزندان حسين را در زمره مقتولان ذكر كرده و نوشته است: «و شش تن از اولاد حسين، با وجود اختلافى كه در آنها هست؛ على اكبر، ابراهيم، عبداللَّه، محمد، حمزه، على، جعفر، عمر، زيد؛ و عبداللَّه در دامان وى كشته شد». ولى نامهايى كه او نوشته به جاى شش نفر نه نفر هستند. شايد هم نسّاخان و يا چاپخانه‌ها به جاى شش، نه نوشته‌اند.

برخى منابع ديگر هم نوشته‌اند كه امام حسين (ع) فرزند خردسالى به نام ابوبكر داشت كه همراه پدرش در كربلا كشته شد. (ر. ك: تاريخ الطبرى، ج ٣، ص ٣٣٢؛ الكامل فى التاريخ، ج ٣، ص ٢٩٤؛ ترجمة الامام الحسين (ع) من القسم غير المطبوع من كتاب الطبقات الكبير، ابن سعد، ص ٧٦؛ تاج المواليد، طبرسى، ص ١٠٨ (ضمن المجموعة النفيسه)؛ مقتل الحسين (ع)، طبرانى، ص ٣٨؛ الشجرة المباركه، ص ٧٣ در سرّ السلسلة العلويه (ص ٣٠) آمده است كه ابوبكر در خردسالى پيش از پدرش مرد. ابن سعد در طبقات نقل كرده است كه عبداللَّه عقبه غنوى قاتل ابوبكر و عبداللَّه و جعفر، پسران حسين (ع)، بود. همين طور طبرى و ابن أثير و ابوالفرج نقل كرده‌اند كه قاتل ابوبكر همين غنوى بوده است.

ابن قتيبه در الامامة و السياسة، ج ٢، ص ٦، تميمى در المحسن، ص ١٣٤، ابن عبد ربه در عقد الفريد، ج ٥، ص ١٣٤ بر اين باورند كه محمد بن الحسين- كه ابن شهر آشوب او را در شمار كشته شدگان آورده در كاروان اسرا بوده است.