را تكان مى‌دهد و در راستايى كه خود حسين خواسته است به حركت درمى‌آورد، خفه شود. نيز آن حضرت كوشيد تا آن رويدادهاى فاجعه آميز در روز روشن و نه در تاريكى شب جريان يابد تا گواهان بيش‌ترى بر روند آن شاهد باشند و دشمن نتواند بر اين وقايع دردناك پرده بيندازد و سرپوش بنهد؛ و اين همان هدف نهفته در پس اهداف تبليغاتى است كه امام (ع) عصر تاسوعا از دشمن خواست كه تا با مداد عاشورا به وى مهلت دهند. [١]

آرى اين عامل- هر چند كه از جمله پيش‌بينى‌هاى نقشه جنگى به ويژه به نسبت نيروى محاصره شده در منطقه‌اى محدود و تنگ بود- اما نخستين و مهم‌ترين عامل نقشه تبليغاتى بود. به ويژه نسبت به امامى كه اطاعتش واجب است و اينك همراه گروهى از ياران الهى خويش مظلوم واقع شده است. آن حضرت مى‌خواست كه براى امت اسلامى- و همه جهانيان- از حقانيت و شايستگى و مظلوميت خويش و نيز از وحشيگرى و عدم مراعات و پايبندى دشمنش به موازين اخلاقى پرده بردارد.

بنابراين ناگزير بايد وقوع اين حادثه بزرگ در روز مى‌بود كه مردم در نيمروز گرد آيند؛ [٢] تا بر جزئيات اين جنايت گواه باشند و همه پيامها فريادها و استدلال‌هاى الهى را از زبان امام (ع) و ياران بزرگوارش بشنوند؛ سپس بنگرند كه چگونه فريادهاى امام به جايى نمى‌رسد و در روز روشن ببينند كه چگونه چنگالهاى پستى و رذيلت بر پيكر پاك فضيلت فرو رفته است و چگونه گنجينه اسرار الهى در زير سم اسبان در هم مى‌شكند و چگونه جمعيت نيكان نابود مى‌گردد و سرها بريده مى‌شود و كودكان كشته مى‌شوند و چگونه تيرهاى كينه‌جوى گمراهى حتى بر گلوى كودك شيرخوار مى‌نشيند و چگونه چادرها آتش زده مى‌شود! و زنان غارت مى‌شوند و بار و بنه به تاراج مى‌رود ... و نيز ديگر جزئيات جنايتكارانه و فاجعه‌آميزى كه مردم در نيمروز ديدند و گواهان مشاهده كردند و در ميان مردم و تاريخ دهان به دهان گشت.

[١] ر. ك: جلد اول: امام حسين (ع) در مدينه منوره.

[٢] «و ان يحشر الناس ضحى» (سوره طه (٢٠)، آيه ٥٩). آيه شريفه از زبان حضرت موسى در هنگامى است‌كه با ساحران قرار گذاشت كه روز رويارويى عيد باشد كه همه مردم در نيمروز گرد آمده باشند. مقصود حضرت اين بود كه همه مردم به روشنى ببينند كه چگونه عصايش دروغ ساحران را مى‌بلعد؛ و آنگاه داستان شكست فرعون را براى هم بازگو كنند.