با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣١ - ٤ - غاضريه

٤- غاضريه‌

ياقوت حموى گويد: «غاضريه منسوب به غاضره از بنى اسد است و آن روستايى است از نواحى كوفه نزديك كربلا.» [١] اين توصيف دلالت دارد كه غاضريه، پس از انتقال بنى‌اسد به عراق در صدر اسلام پديد آمده و تاريخ آن به دوران جاهليت نمى‌رسد. [٢]

اين روستا در ناحيه شمال شرقى كربلا واقع است و كمتر از نيم كيلومتر از آن فاصله دارد. [٣]

امام حسين (ع) پس از فرود آمدن در كربلا در اوايل دهه نخست محرم سال ٦١ ه.

مساحت بزرگى از زمين‌هاى پيرامون مرقد مقدس خويش را از اهل غاضريه و نينوا خريدارى كرد. زمين ياد شده را كه مساحت آن چهار در چهار ميل بود به مبلغ شصت هزار درهم خريدارى كرد. سپس آن زمين‌هاى وسيع را به خودشان بخشيد، به شرط آن كه ساكنانش، زائران قبر حضرت را راهنمايى كنند و سه روز از آنان پذيرايى نمايند. ولى آنان به اين شرط عمل نكردند و حقشان بر آن زمين ساقط شد و زمين‌هايى را كه از آنان خريده بود، به مالكيت امام و فرزندان وى بازگشت. [٤] نام غاضريه در ادبيات كربلا بسيار آمده است؛ از آن جمله ابيات زير مى‌باشد.

يا كوكب العرش الذى من نوره الكرسى و السبع العلى تتشعشع‌

كيف اتخذت الغاضرية مضجعا و العرش وَدَّ بِأنّه لك مضجع‌

اى ستاره عرش كه از نور او «كرسى» و هفت آسمان بالا پرتو افشان است چه شد كه غاضريه را آرامگاه ساختى و حال آن كه عرش دولت داشت كه آرامگاهت باشد.

[١]- معجم البلدان، ج ٤، ص ١٨٣.

[٢] موسوعة العتبات المقدسه، ج ٨، ص ٣٤.

[٣] مدينة الحسين، محمد حسين كليدار، ص ١٤.

[٤] ر. ك: تاريخ مرقد الحسين والعباس، ص ٢٦، به نقل از «جغرافية كربلاء القديمه و بقاعها»، دكترعبدالجواد كليدار (نسخه خطى)، ص ١٢.