با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٨١ - اردوگاه حسينى

اردوگاه حسينى‌

چادرهاى كاروان حسينى، به فرمان امام (ع)، در مكان پاكيزه‌اى كه آثار آن تا به امروز باقى است، بر پا گرديد. امام (ع) در جايى دور از آب اقامت گزيد كه به وسيله يك سلسله بلندى و پشته احاطه مى‌شد. اين بلندى‌ها از شمال شرقى، متصل به محل باب السدره در شمال آغاز مى‌شد و تا محل باب زينبى در سوى غرب ادامه مى‌يافت. سپس به سوى محل باب قبله از سوى جنوب فرود مى‌آمد؛ و اين بلندى‌هاى نزديك به هم يك نيمدايره را براى بيننده تشكيل مى‌داد؛ و دسته گل رسول خدا (ص) در اين دايره هلالى شكل محاصره گرديد. [١]

پس از آنكه چادرهاى حسين (ع) و خانواده و فرزندانش بر پا شد، خويشاوندان آن حضرت چادرهاشان را در پيرامون آن بر پا كردند؛ [٢] و پس از آن چادرهاى اصحاب بر پا شد.

سيد محمد حسن كليدار بر اين باور است كه اردوگاه حسينى در همان محلى كه بار و بنه‌شان را پايين آوردند نبود. بلكه در جايى دورتر و در نزديكى درمانگاه حسينى كنونى قرار داشت. وى در اين باره به طرحهاى جنگى آن روزگار استناد مى‌كند كه ميان طرفين جنگ دست كم دو ميل فاصله بوده است؛ چون در عمليات جنگى براى اسب تازى و ديگر كارها به چنين مسافتى نياز مى‌باشد. همين طور چادرها بايد دور از تيررس دشمن و تيرهايى كه ميان طرفين مبادله مى‌شود، نصب مى‌گشت. او همچنين براى اثبات ديدگاه خويش به چند شاهد تاريخى استناد مى‌كند. [٣]

شيخ باقر شريف قرشى اين ديدگاه را مردود دانسته، مى‌گويد: گمان قوى بر اين است كه اردوگاه حسينى، در جاى كنونى يا اندكى دورتر از آن بوده است؛ زيرا انبوه سپاه اموى كه به جنگ حسين (ع) آمده بود، جز اردوگاه كوچكى در پيش روى نداشت: اردوگاهى كه‌

[١] نهضة الحسين (ع)، ص ٩٩.

[٢] ر. ك: الفتوح، ج ٥، ص ١٤٩.

[٣] ر. ك: حياة الامام الحسين بن على (ع)، ج ٣، ص ٩٣.