با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٧٦ - شهادت ابى ثمامه صائدى

شيخ صدوق نوشته است كه زهير بن قين نوزده تن از مردان دشمن را كشت. [١]

ابن شهر آشوب و سيّد محمد بن ابى طالب نوشته‌اند كه زهير ١٢٠ تن را كشت. [٢]

سلامى كه در زيارت ناحيه مقدسه درباره زهير بن قين آمده، كاشف از منزلت والاى وى در نزد اهل بيت است؛ چرا كه در آن آمده است: سلام بر زهير بن قين كه وقتى حسين (ع) به او اجازه بازگشت داد، گفت: نه به خدا سوگند، چنين چيزى هرگز شدنى نيست. اين ممكن نيست كه من فرزند رسول خدا را اسير دست دشمنان بگذارم و جان خويش را نجات دهم! خداوند چنان روزى را به من نشان ندهد!» [٣]؛

شهادت سلمان بن مضارب بجلى‌

سلمان همراه پسر عمويش، زهير، در سال شصت هجرى در سفر حجّ بود. پس از آنكه زهير در راه به امام (ع) گرويد و به آن حضرت پيوست، او نيز در شمار ياران آن حضرت درآمد.

سماوى به نقل از صاحب حدائق الورديه مى‌نويسد: سلمان در زمره كسانى كه بعد از نماز ظهر كشته شدند، به شهادت رسيد. [٤] بنابراين، گويا او پيش از زهير كشته شده است.

شهادت ابى ثمامه صائدى‌

ابن شهر آشوب مى‌نويسد: «سپس ابو ثمامه صائدى به ميدان مبارزه آمد و گفت:

به خاندان برگزيده خدا و دخترانش، به خاطر محاصره بهترين مردمان و فرزند محمد، تسليت باد!

به زهراى پيامبر و همسرش، گنجينه دانش خداوند پس از پيامبر، تسليت باد!

[١] امالى، صدوق، ص ١٣٦، مجلس ٣٠، حديث ١.

[٢] المناقب، ج ٤، ص ١٠٤؛ تسليه المجالس، ج ٢، ص ٢٧٧.

[٣] بحار، ج ٤٥، ص ٧١.

[٤] ابصار العين، ص ١٦٩، به نقل از حقائق الورديه، ص ١٢. شايد اين عبارت كه مى‌گويد «گويا او پيش از زهير كشته شد» عبارت شيخ سماوى باشد.