با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٦٣ - ٢٢ - حنظلة بن اسعد شبامى

٢٢- حنظلة بن اسعد شبامى‌

سماوى گويد: وى حنظلة بن اسعد بن شبام [١] بن عبداللَّه بن اسعد بن حاشد بن همدان، همدانى شبامى بود، و بنى شبام تيره‌اى از همدان است.

حنظلة بن اسعد از بزرگان كوفه و مردى زبان‌آور و شجاع و قارى بود. پسرى به نام على داشت كه در تاريخ از او ياد شده است.

ابو مخنف گويد: هنگام ورود امام حسين (ع) به كربلا حنظله نزد وى آمد و حضرت در روزهاى قبل از جنگ نامه‌هايش را به وسيله او براى عمر سعد مى‌فرستاد. چون روز دهم فرا رسيد، خدمت امام آمد و اجازه ميدان خواست. آنگاه پيش رفت و فرياد برآورد: «اى قوم من بر شما از آنچه بر سر اقوام ديگر آمده است بيمناكم همانند قوم نوح و عاد و ثمود و كسانى كه پس از آنان آمدند. حال آنكه خداوند خواستار ستم بر بندگانش نيست. اى قوم من از آن روز كه يكديگر را به فرياد بخوانيد بر شما بيمناكم. آن روز كه همگى پشت كرده باز مى‌گرديد و هيچ كس شما را از عذاب خدا نگه نمى‌دارد. و هر كس كه خدا گمراهش كند راهنمايى ندارد. [٢]

اى قوم من حسين را مكشيد كه خداوند همه شما را به عذابى هلاك كند و هر كه دروغ بندد نوميد شود. [٣]

سپس امام حسين (ع) فرمود: اى پسر اسعد! اينان پس از آن كه دعوت تو را به سوى حق نپذيرفتند و براى ريختن خون تو و يارانت برخاستند، مستوجب عذاب گشتند!

پس اينك كه برادران صالح تو را كشته‌اند، چه حالى خواهند داشت؟

گفت: فدايت شوم راست گفتى! آيا اجازه مى‌فرماييد به سوى پروردگارمان برويم و به يارانمان بپيونديم؟

[١] ياقوت حموى در معجم البلدان، ج ٣، ص ٣١٨؛ در تعريف شبام گويد: از جمله آنها حنظلة بن عبداللَّه‌شبامى بود كه همراه امام حسين (ع) كشته شد.

[٢] سوره غافر (٤٠)، آيه‌هاى ٣٠ و ٣٣.

[٣] سوره طه (٢٠)، آيه ٦١.