با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٣٩ - فرمان امام براى كندن خندق پيرامون اردوگاه

نيز از آن حضرت نقل شده است كه امام حسين (ع) به يارانش فرمود:

«مژده باد شما را به بهشت! به خدا سوگند پس از آنچه براى ما رخ دهد، آنقدر كه خداوند بخواهد درنگ مى‌كنيم. آنگاه خداوند ما و شما را بيرون مى‌آورد تا قائم ما پيروز شود و از ستمكاران انتقام بگيرد! و من و شما آنان را در غل و زنجير و شكنجه‌هاى گوناگون مى‌بينيم.»

به وى گفتند: اى فرزند رسول خدا قائم شما كيست؟ «فرمود: نسل هفتم فرزندم محمد بن على الباقر، و او حجة بن الحسن على بن محمد بن على بن موسى بن جعفر بن محمد بن على فرزند من است. او كسى است كه براى مدتى طولانى غايب مى‌شود. آنگاه ظهور مى‌كند و زمين را از عدل و داد پر مى‌كند، همان گونه كه از ستم و بيداد پر شده است ...» [١]

فرمان امام براى كندن خندق پيرامون اردوگاه‌

آنگاه امام حسين (ع) فرمان داد گودالى خندق مانند پيرامون لشكرش كندند و آن را از هيزم پر كردند؛ و فرزندش على (ع) را با سى سوار و بيست پياده فرستاد تا آب بياورند و اينان بسيار بيمناك بودند. [٢] در آن حال امام حسين (ع) اين شعر مى‌خواند:

اى روزگار، اف بر دوستى تو

چه بامدادان و شبانگاهان‌

كه ياران و دنيا جويان را كشته‌اى‌

و روزگار عوض نمى‌پذيرد

فرمان به دست پروردگار جليل است‌

و همه زندگان راه مرا مى‌پيمايند

[١] مقتل الحسين، مقرم، به نقل از اثبات الرجعه؛ و ر. ك: اثبات الهداة، ج ٣، ص ٥٦٩، باب ٣٢، فصل ٤٤، شماره ٦٨١، به نقل از اثبات الرجعه، فضل بن شاذان، معجم احاديث المهدى، ج ٣، ص ١٨١- ١٨٢، شماره ٧٠٤.

[٢] بدون شك اين عبارت با حقيقت ثابت و مشهور در باره شجاعت ياران امام (ع) و آرامشى كه از آن برخوردار بودند منافات دارد. به ويژه آنكه پس از ديدن جايگاههاشان در بهشت براى رويارويى دشمن شتاب ورزيدند.