با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٦ - فضيلت كربلا و قداست تربت آن

پس از آن، كاربرد اين نام وسعت يافت تا آن كه تنها مقصود از آن، كربلا گرديد.

ممكن است گفته شود كه كربلا از روزگار جاهليت محل زندگى اعراب بوده و «حَير» بدون اضافه ناميده مى‌شده است- همان طور كه ياقوت نوشته است-؛ اما پس از غلبه نام «حائر» بر كربلا كاربرد آن اندك شد؛ به ويژه پس از آن كه نام حائر از حرمت و قداست نيز برخوردار گرديد؛ و در فقه و روايت براى آن اعمال و احكامى وضع گرديد. [١] [٢]

فضيلت كربلا و قداست تربت آن‌

از آن روزى كه خداوند زمين را آفريد، به زمين كربلا- طبق روايات- چنان شرافتى بخشيده كه بر هيچ جاى ديگر زمين حتى مكه معظمه نبخشيده است.

براى مثال از امام سجاد (ع) نقل شده كه فرمود: خداوند بيست و چهار هزار سال پيش از آن كه كعبه را بيافريند و حرم قرارش دهد، زمين كربلا را حرمى امن و مبارك قرار داد؛ و آنگاه كه خداى متعال زمين را به لرزه درآورد و تكانش دهد، زمين كربلا همان‌گونه كه هست نورانى و پاكيزه بالا برده مى‌شود و در برترين باغ از باغهاى بهشت و برترين خانه آن جاى مى‌گيرد؛ كه جز پيامبران يا رسولان در آن منزل نكنند، و كربلا در ميان باغ‌هاى بهشت همانند ستاره براى ساكنان زمين مى‌درخشد و نور آن چشم بهشتيان را خيره مى‌سازد و ندا مى‌دهد: منم سرزمين مقدس، پاكيزه و مبارك كه سيدالشهداء و سرور جوانان بهشت را در بر گرفته‌ام. [٣]

خاك كربلا شفابخش است، چنان كه امام صادق (ع) فرمود:

«خاك قبر حسين بزرگ‌ترين دارو و درمان هر دردى است». [٤]

روايات مربوط به فضيلت كربلا تنها به آنچه شيعيان از ائمه اطهار (ع) نقل كرده‌اند محدود نمى‌شود، بلكه در بسيارى از كتاب‌هاى ديگر فرقه‌هاى اسلامى نيز ديده مى‌شود.

[١] براى آگاهى بيش‌تر ر. ك: تاريخ كربلاء، نوشته دكتر عبدالجواد كليدار.

[٢] نويسنده محترم، موارد ديگرى را نيز بعنوان نامهاى كربلا آورده است؛ كه نيازى به ترجمه آن نبود.

[٣] المزار، شيخ مفيد، ص ٣٤؛ كامل الزيارات، ص ١٨٠، باب ٨٨، شماره ٤.

[٤] همان، ص ١٢٥؛ همان، ص ٢٨٩، باب ٩١، شماره ٤.