«حضرت جبّه‌اى از خز به تن داشت، عمامه بسته و با وسمه خضاب كرده بود. پيش از آنكه كشته شود، پياده همانند قهرمانى شجاع مى‌جنگيد. تيرهايى را كه به سويش پرتاب مى‌شد دفع مى‌كرد و از آسيب گاههاى دشمن براى ضربه زدن استفاده مى‌كرد؛ و در آن حال مى‌فرمود: آيا بر كشتن من يكديگر را تشويق مى‌كنيد؟ به خدا سوگند پس از كشتن من، كشتن همه بندگان پرهيزگار خدا براى شما آسان خواهد بود. من از خداى خويش اميدوارم كه در برابر آسان گرفتن قتل من، مرا گرامى بدارد و از جايى كه نمى‌دانيد از شما انتقام بگيرد. به خدا سوگند، چنانچه مرا بكشيد شما را به جان هم مى‌اندازد تا خون يكديگر را بريزيد؛ و به اين اندازه هم راضى نخواهد شد تا آنكه عذابى دردناك نيز بر شما فرو فرستد.

گويد: حضرت مدت زيادى از روز را درنگ كرد و اگر مردم مى‌خواستند، مى‌توانستند او را بكشند. ولى آنها يكديگر را جلو مى‌انداختند و هر گروهى دوست داشت كه گروه ديگر كار را تمام كند.

[١] اين شمار زخم تا اين لحظه از جنگ است و گرنه روايات درباره شمار زخمهايى كه تالحظه شهادت بر حضرتش وارد آمد متفاوت است. شيخ صدوق در كتاب امالى به نقل از امام باقر (ع) مى‌نويسد: پس از آنكه حسين بن على كشته شد، جاى سيصد و بيست و چند زخم نيزه و شمشير و تير در بدنش بود. نقل شده است كه همه اين زخمها از جلو بود، چرا كه آن حضرت به دشمن پشت نمى‌كرد! (أمالى صدوق، ص ١٣٩، مجلس ٣١، حديث شماره ١). خوارزمى گويد: «نقل شده است كه در پيراهنش جاى بيش از صد و ده تير و نيزه و شمشير ديده شد. جعفربن محمد بن على (ع) فرموده است: جاى ٣٣ زخم نيزه و ٣٤ ضربت شمشير ديده شد». مقتل الحسين (ع)، خوارزمى، ج ٢، ص ٤٢). شيخ طوسى به نقل از معاذبن مسلم مى‌نويسد: از امام صادق (ع) شنيدم كه فرمود: بيش از هفتاد ضربت شمشير در بدن حسين بن على ديده شد. (امالى طوسى، ص ٦٧٧؛ و ر. ك: انساب الاشراف، ج ٣، ص ٤٠٩). ابن شهر آشوب گويد: «٣٦٠ جراحت نقل شده است. و گفته‌اند: ٣٣ ضربت به جز تيرها. و گفته‌اند: ١٩٠٠ زخم و تيرها در بدن آن حضرت همانند خارهاى خارپشت بود. و نقل شده است كه همه اينها در جلو بود!». (مناقب آل ابى طالب، ج ٤، ص ١١١ و ر. ك: الحدائق الوردية، ص ١٢٣؛ تاج المواليد، ص ١٠٧؛ تذكرة الخواص، ص ٢٢٨؛ مروج الذهب، ج ٣، ص ٧١؛ تاريخ الطبرى، ج ٣، ص ٣٣٤؛ مرآة الزمان، ج ١، ص ١٣٣؛ روضة الواعظين، ص ١٨٩ و منابع ديگر.

[٢] مقتل الحسين (ع)، خوارزمى، ج ٢، ص ٣٨- ٣٩.