با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٠ - امير مؤمنان(ع) و مصيبت حسين(ع)

ايشان روايت‌هاى بسيارى نقل شده است، ليكن اينجا تنها به نقل نمونه‌هايى از آن براى تبرك بسنده مى‌كنيم.

١- شيخ صدوق به نقل از اصبغ بن نباته مى‌نويسد: روزى اميرالمؤمنين على بن ابى‌طالب (ع)، در حالى كه دست فرزندش حسن (ع) را به دست داشت، نزد ما آمد و گفت: «روزى رسول خدا (ص) نزد ما آمد و دستان من همين طور در دستش بود و فرمود: بهترين مردم پس از من و سرورشان اين برادر من است. او پس از وفات من امام همه مسلمانان و مولاى همه مؤمنان است. بدانيد كه من نيز مى‌گويم: بهترين مردم پس از من و سرورشان اين پسر من است.

او پس از وفات من امام همه مسلمانان و مولاى همه مؤمنان است. بدانيد كه پس از من بر او ستم مى‌شود، همان طور كه پس از رسول خدا (ص) بر من ستم شد. بهترين مردم و سرور آنان پس از حسن برادر مظلومش حسين است كه در زمين كربلا كشته مى‌شود.

بدانيد كه او و اصحابش در روز قيامت از شهيدان بزرگند. [١]

٢- نيز شيخ صدوق به نقل از ميثم تمار مى‌نويسد: به خدا سوگند اين امت فرزند پيامبرشان را در روز دهم محرم مى‌كشند؛ و دشمنان خدا اين روز را روز بركت قرار مى‌دهند، اين امرى است كه در علم خداى متعال تحقق يافته است. من اين را از پيمانى كه مولاى من امير مؤمنان (ع) به من سپرد مى‌دانم. او به من خبر داده است كه همه چيز بر او مى‌گريد. حتى حيوانات بيابان و ماهيان دريا و پرندگان آسمان؛ و خورشيد، ماه، ستاره، آسمان و زمين و مؤمنان انس و جن و همه فرشتگان و رضوان و مالك و حاملان عرش؛ و از آسمان خون و خاكستر مى‌بارد. سپس فرمود: لعنت خداوند بر قاتلان حسين واجب گرديد، همان‌طور كه بر مشركانى كه براى خداوند شريك مى‌گيرند واجب شد و همان‌طور كه بر يهود، نصارا و مجوس حتمى گرديد.

جبله گويد: گفتم: اى ميثم چگونه مردم روزى را كه حسين بن على (ع) كشته شد، روز بركت قرار مى‌دهند؟!

[١] كمال الدين و تمام النعمه، ج ١، ص ٢٥٩، باب ٢٤، شماره ٥؛ و به نقل از آن راوندى، قصص الانبياء، ص ٣٦٦- ٣٦٧، شماره ٤٣٩؛ اعلام الورى، طبرسى، ص ٣٧٧- ٣٧٨.