تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٣٩ - شرح آيات

«وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ فَلِأَنْفُسِكُمْ‌- و هر چيز خوبى كه انفاق كنيد براى خود كرده‌ايد.» و تنها آن چيز در نزد خدا انفاق به حساب مى‌آيد كه خالص در راه خدا انفاق شده باشد

«وَ ما تُنْفِقُونَ إِلَّا ابْتِغاءَ وَجْهِ اللَّهِ‌- و انفاق نمى‌كنيد مگر براى به دست آوردن خرسندى خدا.» و انفاق اختصاص به مال ندارد، بلكه هر چيز را كه شخص ممكن است مالك آن باشد شامل مى‌شود، همچون جاه و مقامى كه در راه ضعفا بخشش شود، و علمى كه با آن نادانان به خير و نيكى دلالت شوند، و هر چه انفاق شود مورد پسند خدا است و در جايى ثبت مى‌شود و انفاق كننده به پاداش خود مى‌رسد

«وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ يُوَفَّ إِلَيْكُمْ وَ أَنْتُمْ لا تُظْلَمُونَ‌- و هر چيز نيكى كه انفاق كنيد، پاداش آن تمام به شمار مى‌رسد و بر شما ستم نخواهد رفت.» [٢٧٣] تا اين جا شرطهاى انفاق صالح را در تقسيم، آنچه باقى مى‌ماند اين است كه: در كجا بايد انفاق كنيم، و به چه كسان؟

قرآن به اين پرسش چنين پاسخ مى‌دهد

«لِلْفُقَراءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ لا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْباً فِي الْأَرْضِ‌- براى درويشانى كه در راه خدا گرفتار و درمانده شده‌اند، و نمى‌توانند به راه افتند.» محصور و گرفتار شدن آنان به سبب ممانعت دشمن از جابه‌جا شدن ايشان است، همچون كسانى كه از خانه‌هاى خود به سبب تسليم نشدن به طاغوت به جاهاى ديگر رانده و مجبور به توقف در آن‌جاها شده‌اند، يا اين گرفتارى بر اثر ناتوانى و بيمارى است، همچون مجاهدان قديمى كه جوانى ايشان در ميدانهاى نبرد سپرى شد و سپس چندان ضعيف شده‌اند كه از عهده هيچ كارى برنمى‌آيند، و نمى‌توانند به كار سابق خود بازگردند.

«يَحْسَبُهُمُ الْجاهِلُ أَغْنِياءَ مِنَ التَّعَفُّفِ‌- از آبرو خواهى كه دارند،