تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٣٧ - شرح آيات

است ... و چون در راه او انفاق كنند.

«عَلِيمٌ‌- و دانا است.» و مى‌داند كه چه كس انفاق كرده و به بهترين صورت پاداش او را مى‌دهد.

[٢٦٩] اين حكمت و علمى از زندگى و شناختى از قوانين ثابت حاكم بر آن است كه: بخشندگى مال را افزون مى‌كند، و بخل سبب كاسته شدن از آن مى‌شود. ولى همه مردم از آن فرزانگى و حكمتى كه خير فراوان است بهره ندارند، چه شناختن زندگى راه دست يافتن به آن است

«يُؤْتِي الْحِكْمَةَ مَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً وَ ما يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُوا الْأَلْبابِ‌- به هر كه خواهد حكمت و فرزانگى دهد، و هر كه را حكمت دهد نيكى فراوان داده‌اند و جز خردمندان كس پند نگيرد.» يعنى كسانى كه عقل به ايشان عطا شده، و با آگاه شدن و پند گرفتن از عقلهاى خود بهره‌مند مى‌شوند، چه عقل چيزها را كشف مى‌كند و نسبت به آنها دانا مى‌شود، به شرط اين كه به آنها توجه پيدا كند، و هدف اندرز و يادآورى براى نشان دادن به عقل است.

[٢٧٠] تأثير بخشش در رفاه اقتصادى تأثيرى فطرى است كه سنت خدا آن را در زندگى مراعات مى‌كند، خواه مردمان از اين امر آگاه باشند يا نباشند، بدان سبب كه علم يا جهل مردم نسبت به بخشندگى تأثيرى در اندازه تأثير آن در نمو اقتصادى ندارد، و تنها آن كفايت مى‌كند كه خدا بداند، و او است كه مال را با انفاق كردن افزايش مى‌دهد نه مردم

«وَ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ نَفَقَةٍ أَوْ نَذَرْتُمْ مِنْ نَذْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُهُ‌- و آنچه انفاق كنيد يا به نذر دهيد، خدا آن را مى‌داند.»/ ٤٦٥ اما كسانى كه انفاق نمى‌كنند يا به نذرهاى خود وفادار نمى‌مانند، حتى در آن صورت كه مردم بر اين اعتقاد باشند كه آنان چنين كرده‌اند، ادعاى ايشان به انفاق كردن، يا ادعاى ايشان به نمو و رشد مالشان بر اثر انفاق يا جلوگيرى از حوادث بد، هرگز سودى بر ايشان نخواهد داشت.