تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٦٨ - شرح آيات

[٦٣] پيش از ظهر روزى بنى اسراييل پاره كلانى از كوه را بر بالاى سرهاى خود مشاهده كردند كه نزديك بود فروافتد؛ پس شتابان به نزد پيامبر خود رفتند، و او به ايشان گفت: اين عذابى است كه مى‌خواهد بر شما فرود آيد؛ آيا به خدا ايمان داريد و به دستورهاى او عمل خواهيد كرد؟ گفتند: آرى؛ پس عذاب از ايشان دور شد، ولى آنان بار ديگر به اهمالكارى در روان كردن دستورهاى دينى بازگشتند.

«وَ إِذْ أَخَذْنا مِيثاقَكُمْ وَ رَفَعْنا فَوْقَكُمُ الطُّورَ خُذُوا ما آتَيْناكُمْ بِقُوَّةٍ وَ اذْكُرُوا ما فِيهِ‌- (و به ياد آوريد) آن زمان را كه از شما پيمان گرفتيم و طور را بالاى شما برداشتيم، به اين كه آنچه را به شما داديم و فرستاديم سخت نگاه داريد و آنچه را كه در آن است به خاطر بسپاريد.» و در قبول دستورها و به كار بستن آنها سست و شل نباشيد.

«لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ‌- تا مگر پرهيزگار شويد.» [٦٤] ولى بنى اسراييل همچون بيشتر امتها بودند، يعنى در آن هنگام كه در معرض عذاب خدا قرار داشتند، به او پناه مى‌بردند و به ارزشها و دستورهاى دينى خود بازمى‌گشتند، و به محض آنكه عذاب مرتفع مى‌شد به عادات پيشين خويش بازمى‌گشتند.

«ثُمَّ تَوَلَّيْتُمْ مِنْ بَعْدِ ذلِكَ فَلَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَتُهُ لَكُنْتُمْ مِنَ الْخاسِرِينَ‌- پس از آن پشت كرديد، و اگر فضل و رحمت خدا بر شما نبود، از زيانكاران مى‌شديد.» ولى خدا هميشه از انسان چشمپوشى نمى‌كند و گاه در حين غفلت وى او را به سختى مى‌گيرد و مورد مؤاخذه قرار مى‌دهد.

[٦٥] و يكى ديگر از قصه‌هاى بنى اسراييل در سستى و بيمبالاتى در اجراى اوامر و دستورها، داستان/ ١٦٥ شكستن احترام روز سبت است كه در آن صيد بر ايشان حرام شده بود و آنان با تجاوز به اين دستور بر خود ستم روا داشتند و سخت مورد مؤاخذه خدا قرار گرفتند و به شدت مجازات شدند