تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٦٥٣ - شرح آيات

وقت با كشته‌اى در راه خدا رو به رو شوند كه به آنان مى‌پيوندد، انس و كرامت ايشان افزايش پيدا مى‌كند.

«فَرِحِينَ بِما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ‌- به نعمتى كه خدا به آنان داده است، شادند،» يعنى نعمت شهادت كه درهاى ديگر نعمتهاى خدا را در آخرت بر روى آنان مى‌گشايد.

/ ٧٠١ «وَ يَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ‌- به كسانى كه پس از ايشان به آنان نپيوسته‌اند، مژده مى‌دهند كه ترسى برايشان نيست و اندوهى ندارند.» مؤمنانى كه به شهدا نپيوسته‌اند، اسباب بشارت و مژده دادن براى شهيدان به شمار مى‌روند، چه آنان مى‌دانند كه اينان قدم به يك زندگى برتر و والاتر گذاشته‌اند كه نه ترسى در آن است و نه اندوهى، و لذا با ديدن مؤمنان شاد مى‌شوند.

[١٧١] و براى شهيدان در نزد خدا سبب ديگرى براى بشارت وجود دارد، و آن نعمت خدا است كه از اندازه‌اى كه آدمى براى پاداش عمل تصور مى‌كند بيشتر است. هنگامى كه ثمره اعمال خود را مشاهده مى‌كند كه در نزد خدا گم شده، شادمان مى‌شوند، و چه بزرگ است شادى انسانى كه مى‌بيند ثمره تلاشهايش از ميان رفته و بيش از آن در اختيار او قرار گرفته است.

«يَسْتَبْشِرُونَ بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ وَ أَنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُؤْمِنِينَ‌- از نعمت و فضل خدا شادمانند، و به اين كه خدا پاداش نيكوكاران را ضايع نمى‌كند.» [١٧٢] اينان گروهى از مؤمنانند كه در راه خدا به شهادت رسيده‌اند، اما گروه ديگر كسانى هستند كه در مقاومت پافشارى مى‌كرده‌اند و با وجود زخم ديدن دچار شكست نشده‌اند، و هنگامى كه پيغمبر اسلام (ص) آنان را براى آراستن صفهاى خود فراخواند تا پس از آن به هجوم بر دشمنان قيام كنند، دعوت او را