تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٦٢٩ - رهنمودهايى از آيات

[لا تلوون‌]: توجه نمى‌كنيد، روى برمى‌تابيد.

١٥٦ [ضربوا]: «الضرب فى الارض» يعنى سير كردن در زمين است؛ و به قولى شتاب كردن در سير.

[غزّى‌]: جمع غاز، جنگجويان.

٦٧٦

فداكارى و جانبازى، راه پيروزى و رشد جامعه‌

رهنمودهايى از آيات

هنوز بحث قرآن درباره آمادگيهاى معنوى براى جنگيدن با كفار است؛ در نخستين آيه مؤمنان سخت از آن بيم داده مى‌شوند كه به فكر تسليم شدن به كفار بيفتند، چه، اينان به چيزى جز آن راضى نخواهند شد كه مؤمنان به حالت سابق خود بازگردند و همه دستاوردهاى رسالتى خود را از كف بدهند.

آيه دوم حكايت از آن دارد كه خدا مولى و يارى دهنده شما است، و آيه سوم مى‌گويد كه كافران از رو به رو شدن با شما بيمناكند و بازگشت آنان به آتش است.

در آيات پس از آن، قرآن مثالهايى براى اين مطالب مى‌زند كه در آنها مسلمانان به پيروزى دست يافته‌اند، ولى آنان را به حال خود وانمى‌گذارد كه در رؤياها بمانند، بلكه مثالى از شكست و سببهاى آن را مى‌آورد كه برجسته‌ترين آنها ناتوانى روانى معنوى و اختلاف و نافرمانى است، و به يادشان مى‌آورد كه خدا با وجود اين به يارى خود تأييدشان كرد و چنان شد كه امنيت خاطر و ميل به خواب آنان را فراگرفت و به يارى خداوند اطمينان پيدا كردند.