تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٦٣١ - فداكارى دژ دستاوردها است

[١٥٠] تنها بايد از خدا فرمان بريد و بيمى از كافران نداشته باشيد، بدان سبب كه خدا هر كس را كه به يارى او برخيزد يارى مى‌دهد و او بهترين يارى دهندگان است.

/ ٦٧٨ «بَلِ اللَّهُ مَوْلاكُمْ وَ هُوَ خَيْرُ النَّاصِرِينَ‌- بلكه خدا مولى و سرور شما است و او بهترين يارى كنندگان است.» [١٥١] حال سؤال اين است: خدا چگونه بندگان مؤمن خود را يارى مى‌كند؟

پاسخ: خدا با افكندن ترس و رعب در قلوب مشركان، و به علت ساده مشرك بودن آنان نسبت به خدا، به يارى بندگان خود اقدام مى‌كند، چه شرك به معنى تقديس ارزشى مادى جز خدا است، همچون ارزش مال يا مقام يا زمين، در واقع اين ارزشها براى خود آنها تقديس نمى‌شود، بلكه از جهت پيوستگى به ذات بشرى چنين مى‌شود. مردى كه زمين خود را تقديس مى‌كند، نخست به تقديس ذات خود مى‌پردازد، و سپس به تقديس نزديكترين چيز به خودش كه همان زمين او است اقدام مى‌كند؛ و نيز چنين است تقديس مال كه آن هم تقديس ذات است، و چون مال به ذات خدمت مى‌كند، از اين لحاظ تقديس مى‌شود.

پس شرك نتيجه دوستى شديد ذات و خودمحورى است، و اين بالطبع به خوف و جبن مى‌انجامد، ولى مؤمن پرستش خود را تنها به خدا اختصاص مى‌دهد.

«سَنُلْقِي فِي قُلُوبِ الَّذِينَ كَفَرُوا الرُّعْبَ بِما أَشْرَكُوا بِاللَّهِ ما لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطاناً وَ مَأْواهُمُ النَّارُ وَ بِئْسَ مَثْوَى الظَّالِمِينَ‌- به زودى در دل كسانى كه كفر ورزيدند، ترس خواهيم انداخت، از آن روى كه چيزى را شريك خدا قرار دادند كه سلطانى و حجتى بر آن فرود نيامده بود، و جايگاه آنها آتش است كه جايگاه بدى است براى ستمگران.» در صورتى كه مؤمنان از چيزى بيم ندارند، بدان جهت كه ذات خود را پيش نمى‌اندازند و بر آن بيمناك نيستند، و براى آنكه جايگاه ايشان بهشت است كه بهترين جا براى مؤمنان است.