تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٦٢٠ - منافع مردم در فداكارى

منافع مردم در فداكارى‌

سپس فداكارى سودهاى ديگرى نيز دارد كه هم اكنون از آنها ياد مى‌كنيم

الف: فداكارى و جانبازى مؤمنان را از منافقان جدا مى‌كند؛ در آغاز رسالت گروهى طبعا به اميد آنكه هر چه زودتر پيروز خواهد شد، به آن ايمان مى‌آورند و غنيمتهايى رايگان نصيب ايشان مى‌شود؛ و گروهى ديگر كه از وضع موجود رضايتى ندارند، با جريان احساس ساده به طرف رسالت كشيده مى‌شوند، يا به سبب دوست داشتن رهبر رسالت يا دهها سبب ديگر جز/ ٦٦٧ ايمان صادق به آن مى‌پيوندند.

وجود اين گونه اشخاص در امت، سبب سستى و ضعف آن است، و حتى سبب آن مى‌شود كه مراعات مصالح و فرديگرى و نابسامانى در آن بروز كند، و امت به سرعت به پايان خود برسد، كه در اين صورت پيروزى جز با فداكاريها نمى‌تواند صورتپذير شود و مؤمنان از همين راه شناخته مى‌شوند.

«وَ لِيَعْلَمَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا- و براى اين كه خدا كسانى را كه ايمان آورده‌اند بشناسد.» ب: كارزار مدرسه رزمندگان است، و آنان را براى كوشا بودن و از فرمانده اطاعت كردن و انديشيدن و مقدم داشتن مصلحت امت بر مصالح شخصى تربيت مى‌كند، و به آنان صراحت و فكر عقلانى و نظاير اينها را مى‌آموزد.

اين صفات براى امت رسالتى كه خواهان رهبرى امتهاى ديگر است، ضرورت دارد. حال بايد ديد كه، مثلا، مجتمع جاهلى موجود در جزيرة العرب چگونه مى‌توانست عالم را در حالى رهبرى كند كه خود تا دو گوش در نابسامانى و نادانى و خودپرستى و ... و ... غوطه‌ور بود؟ به يك مدرسه تربيتى نيازمند بود كه راهبران از آن بيرون آيند. و جنگ، با فداكاريهاى موجود در آن، چيزى بود كه پيشوايان آينده و، بنا بر تعبير قرآن (الشهداء على الناس) را بيرون داد.

«وَ يَتَّخِذَ مِنْكُمْ شُهَداءَ وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ‌- و از شما شهيدان و