تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٠٨ - شرح آيات

«وَ آتاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ وَ الْحِكْمَةَ وَ عَلَّمَهُ مِمَّا يَشاءُ- و خداوند به او پادشاهى و فرزانگى داد و از آنچه مى‌خواست به او آموخت،» و او را جانشين در زمين و به فرمان خود پادشاه و پيامبر قرار داد كه حكايت آن در مناسبتهاى ديگر خواهد آمد. ولى قرآن در اين جا مى‌خواهد اين نكته را به ياد ما بياورد كه پادشاهى از آن خدا است و آن را به هر كس كه خواهد مى‌بخشد، و بر ما است كه اين پادشاهى را از او بخواهيم، به همان‌گونه كه پيروزى و توانگرى و زندگى از او است.

قرآن كريم در مناسبتهاى متعدد از فلسفه جهاد و برجسته‌ترين هدفهاى آن سخن گفته، و در اين جا نيز به مناسبت سخن گفتن از داود نيز از اين فلسفه ياد كرده و گفته است

/ ٤٣٤ «وَ لَوْ لا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدَتِ الْأَرْضُ وَ لكِنَّ اللَّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعالَمِينَ‌- و اگر چنين نباشد كه خدا به وسيله پاره‌اى از مردم از پاره‌اى ديگر جلو گيرد، زمين تباه شود، و خدا بر جهانيان بخشنده است.» كه از بندگان خود امتى رسالتى فراهم مى‌آورد كه به دفاع از اصول الاهى تجسم يافته در حق و عدالت و آزادى و ... و ... مى‌پردازد، و به مبارزه با كسانى مى‌پردازد كه بر اثر تلقين هواى نفس به ستمگرى و برده ساختن ديگران روزگار مى‌گذرانند و مردمان را از شر ايشان مى‌رهاند، و اين خود فضل و احسانى بزرگ بر مردم است، و اگر اين امت نبود، زندگى بشرى به صورتى بدتر از زندگى درندگان جنگل درمى‌آمد كه در آن قوى ضعيف را مى‌خورد و ضعيف به خوردن ضعيف‌تر از خود مشغول مى‌شود، و همگان در بيم و هراس و نادارى و ناكامى به سر مى‌برند.

و هر چه اين امت پرنشاطتر و مؤمنتر باشد، به كار برده شدن اصول و مبادى الاهى نيكوتر صورت مى‌گيرد، و هر وقت امت در انجام دادن واجب خود سستى نشان دهد (چنان كه در روزگار ما چنين است) فساد و تباهى بيشتر در سراسر زمين گسترش پيدا مى‌كند.

[٢٥٢] و به همان‌گونه كه زندگى و توانگرى و فرمانروايى و پيروزى از