تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٤٤ - رهنمودهايى از آيات

كردن آن از پيروى هواهاى نفسانى است. و از آن صبر بر مصيبت كه صبر كننده را از جزع و فزع كردن بازمى‌دارد.

و در حديث است كه ماه رمضان را ماه صبر مى‌خوانند از آن روى كه روزه‌دار بايد در اين ماه از آنچه روزه را باطل مى‌كند خوددارى ورزد و نفس را از رسيدن به آنها بازدارد.

[الخاشعين‌]: خشوع و خضوع و اخبات و تذلّل در معنى نظير يكديگرند، و ضد خشوع يعنى فروتنى، استكبار است.

/ ١٣٩

آيا ما از شكر گزارانيم؟

رهنمودهايى از آيات

بنى اسراييل، امت مؤمنى بودند كه تا حدّ زيادى به امت اسلامى شباهت داشتند، و طبيعى بوده است كه قرآن حكيم سرگذشت ايشان را براى مسلمانان طرح كند تا از كوچك و بزرگ اعمال و حوادث آنان عبرت گيرند. در ضمن همين داستان بنى اسراييل اندرزهاى گرانبهاى به مسلمانان داده شده است.

اين داستان با اهميت دادن به نعمت هدايت، آغاز شده، كه خداوند متعال آنچه را كه در زمين است مسخّر آدمى ساخته و افزار و آلات كافى در اختيار او قرار داده است كه از آنها بهره‌بردارى كند؛ ولى مشكلى كه در كمين انسان است، آن گمراهى فكرى است كه نمى‌گذارد آدمى از نيروهاى خود براى تسخير زندگى بهره‌بردارى كند، و به همين سبب رهايى انسان از گمراهى خودش كليدى است‌