پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠ - نكته گستردگى نعمتهاى خداوند

تعبيرى از اين زيباتر و رساتر درباره جود و سخاى خداوند متعال و گسترش دامنه نعمت‌هاى او پيدا نمى‌شود، كه اگر تمام معادن و ذخاير گرانبهاى دنيا را كه در عمق كوهها و دل درياها و خزاين انسانها وجود دارد، يكجا به يك نفر ببخشد، سر سوزنى در گنجينه مواهب او اثر نمى‌گذارد! چرا كه با يك فرمان «كن» به مصداق «فيكون» هزاران هزار امثال آن در عرصه هستى ظاهر مى‌شود و نيز به همين دليل است كه درخواست‌هاى مكرّر و اصرارهاى اصرار كنندگان، او را به بخل وانمى‌دارد و در خشم و غضب فرو نمى‌برد؛ كسانى از تقاضاهاى مكرّر ناراحت مى‌شوند، كه منابعشان محدود است و با بخشش كاستى مى‌گيرد و سرانجام پايان مى‌يابد و به همين دليل اگر دست حاجت مى‌بريم، بايد نزد خداوندى ببريم كه كريم است و بخشنده و جواد و رحيم.

تعبير به «تنفّس» درباره معادن كوهها، اشاره لطيفى است به بيرون افكندن معادن از درون آنها به سبب ريزشها، زلزله‌ها و شكاف‌هايى كه بر اثر گذشت زمان در آنها پيدا مى‌شود. و تعبير به «ضحك» (خنده) درباره صدف‌ها اشاره به شكاف‌هايى است كه در دهانه آنها پيدا مى‌شود و لؤلؤهاى غلتان از آن بيرون مى‌ريزد؛ همان گونه كه انسان‌هاى زيبا، به هنگام خنديدن، دندانهاى همچون مرواريدشان نمايان مى‌گردد، صدف‌هاى دريا نيز وقتى مى‌خندند دانه‌هاى لؤلؤ در آنها آشكار مى‌شود و بيرون مى‌ريزد.

نكته گستردگى نعمت‌هاى خداوند

اين بخش از كلام مولا نكات جالبى را در برگرفته كه همه آنها ناظر به وسعت نعمت‌هاى پروردگار و جوشش چشمه‌هاى فيض ازلى اوست؛ تا از اين طريق امام عليه السّلام‌