پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٣ - نكته چشم عبرت بين!

انسان اين چنين تصوّر مى‌كند هرگز دنيايى وجود نداشته و هميشه آخرت وجود داشته است.

ما اين مسأله را در بسيارى از حوادث دنيا آزموده‌ايم؛ گاه از كنار خانه بعضى از بزرگان پيشين، كه روزى مركزى پر غوغا و پر رفت و آمد بود مى‌گذريم، آنچنان سكوت و خاموشى بر آن حاكم است كه گويى هرگز در اينجا خبرى نبود.

در پايان فراز به سه نكته مهمّ ديگر در سه عبارت كوتاه اشاره مى‌فرمايد و مى‌گويد: «هر چيز به شمارش آيد (مانند ساعات عمر) سرانجام پايان مى‌گيرد، و هر چيز انتظارش را داريد خواهد آمد، و هر آينده‌اى قريب و نزديك است!» (و كلّ معدود منقض، و كلّ متوقّع آت، و كلّ آت قريب دان).

جمله اوّل اشاره به قاعده كلّى فلسفى است كه هر چيزى تحت عدد در آيد محدود است و هر چه محدود است پايان پذير است و از آنجا كه عمر انسانها و عمر تمام دنيا تحت اعداد و ارقام در مى‌آيد، بايد همه در انتظار پايان گرفتن آن باشيم و جمله‌هاى بعد مكمّل آن است؛ چرا كه آنچه در انتظارش هستيم روزى به سراغ ما مى‌آيد و آنچه روزى به سراغ ما مى‌آيد؛ از ما دور نيست! بنابر اين، مرگ و پايان زندگى را نبايد مطلبى دور دست تصوّر كرد و عمر را نمى‌توان جاودانى شمرد و در واقع، اين جمله‌هاى سه‌گانه به منزله دليلى است براى آنچه در عبارات قبل آمد.

نكته چشم عبرت بين!

زندگى انسانها در هر عصر و مكان، مملوّ از درس‌هاى عبرت است؛ درسهايى كه دل را بيدار مى‌كند و حجابها را كنار مى‌زند و ماهيّت زندگى دنيا را برملا مى‌سازد؛ ولى افسوس كه ديده عبرت بين كم است!!