پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢٥ - ترجمه

و اللّه لا يزالون حتّى لا يدعوا للّه محرّما إلّا استحلّوه، و لا عقدا إلّا حلّوه، و حتّى لا يبقى بيت مدر و لا وبر إلّا دخله ظلمهم و نبا به سوء رعيهم، و حتّى يقوم الباكيان يبكيان: باك يبكي لدينه، و باك يبكي لدنياه، و حتّى تكون نصرة أحدكم من أحدهم كنصرة العبد من سيّده، إذا شهد أطاعه، و إذا غاب اغتابه، و حتّى يكون أعظمكم فيها عناء أحسنكم باللّه ظنّا، فإن أتاكم اللّه بعافية فاقبلوا، و إن ابتليتم فاصبروا، ف «إِنَّ الْعاقِبَةَ لِلْمُتَّقِينَ».

ترجمه‌

به خدا سوگند! آنها (بنى اميّه) همچنان به حكومت خود ادامه مى‌دهند، تا آنجا كه حرامى را باقى نمى‌گذارند، مگر آن كه حلال بشمارند و پيمانى (از پيمان‌هاى الهى و مردمى) نمى‌ماند مگر اين كه آن را مى‌شكنند. خانه و خيمه‌اى باقى نمى‌ماند، مگر اينكه ظلم و ستم‌شان در آن راه مى‌يابد، و فساد و سوء تدبيرشان مردم را از خانه‌هاى خويش فرارى مى‌دهد. كار حكومت آنها بدانجا مى‌رسد كه مردم دو گروه مى‌شوند و هر دو گروه گريانند: گروهى براى دينشان، و گروهى براى دنيايشان! كار به قدرى سخت مى‌شود كه شما همچون برده‌اى خواهيد بود كه به يارى ارباب (ظالم و ستمگرش) برمى‌خيزد؛ در حضور او ناگزير از اطاعت است و در غياب از او بدگويى مى‌كند. اين حكومت ظالم و بيدادگر تا آنجا پيش مى‌رود كه هر كس به خدا اميدوارتر (و نزديك‌تر) است، بيش از همه رنج و مصيبت مى‌بيند. (در