پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤ - ترجمه

جهت كه به عجز خويش در برابر آنچه از تفسيرش ناتوانند اعتراف دارند خداوند آنها را ستوده و ترك بحث و تعمّق در آنچه پروردگار بر عهده آنان نگذاشته است را رسوخ در علم ناميده (و آنان را راسخان و ثابت قدمان در دانش خوانده است؛) به همين مقدار قناعت كن و عظمت خداوند سبحان را با مقياس عقل خود، اندازه مگير كه از هالكان خواهى بود.

شرح و تفسير ببين خداوند چگونه خود را معرّفى كرده‌

در اين بخش از خطبه، امام عليه السّلام به يك قاعده كلّى و يك اصل مهم و جاودانى در فهم صفات خداوند اشاره فرموده، كه اگر همه مطابق آن حركت كنند، اختلافات مربوط به صفات خداوند برطرف خواهد شد؛ مى‌فرمايد: «اى كسى كه از صفات خدا سؤال كردى! درست بنگر، آنچه را قرآن از صفات او بيان كرده از آن پيروى كن، و از نور هدايتش روشنايى بگير، و آنچه را شيطان، فرا گرفتنش را به تو تكليف مى‌كند از امورى كه در كتاب خدا بر تو واجب نشده و اثرى از آن در سنّت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و ائمّه هدى نيامده است، علمش را به خداوند واگذار، كه اين نهايت حقّ خدا بر تو است!» (فانظر أيّها السّائل! فما دلّك القرآن عليه من صفته فائتمّ به، و استضى‌ء بنور هدايته، و ما كلّفك الشّيطان علمه ممّا ليس في الكتاب عليك فرضه، و لا في سنّة النّبيّ صلّى اللّه عليه و آله و أئمّة الهدى أثره؛ فكل علمه إلى اللّه سبحانه، فإنّ ذلك منتهى حقّ اللّه عليك) در واقع، امام عليه السّلام وظيفه همگان را در برابر معرفت صفات خدا روشن ساخته و آن اينكه بايد صفات او را در پرتو هدايت‌هاى قرآن و سنّت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و ائمّه معصومين عليهم السّلام فرا گرفت و استبداد به رأى و تكيه بر افكار محدود انسانى در خصوص اين مسأله به هيچ وجه مجاز نيست و جزو وسوسه‌هاى شيطانى محسوب مى‌شود؛ چرا؟