به اين ترتيب، انفجار عظيمى در آسمان‌ها و زمين به وقوع مى‌پيوندد و جهان مادّه به طور كامل ويران مى‌شود و همانگونه كه قرآن مى‌گويد، بر ويرانه‌هاى آن جهان نوينى ايجاد مى‌شود كه رستاخيز در آن واقع خواهد شد: « «يَوْمَ تُبَدَّلُ الْأَرْضُ غَيْرَ الْأَرْضِ وَ السَّماواتُ وَ بَرَزُوا لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّارِ»؛ در آن روز كه اين زمين به زمينى ديگر و آسمان‌ها به آسمان‌هاى ديگرى مبدّل مى‌شود و آنها (انسان‌ها) در پيشگاه خداوند واحد قهّار ظاهر مى‌شوند». [٣] در واقع سخنان امام عليه السّلام در اين جمله‌هاى كوتاه و پر معنا بر گرفته از قرآن مجيد است و عصاره چيزى است كه در قرآن به صورت گسترده آمده است.

و درباره آسمان مى‌فرمايد: « «إِذَا السَّماءُ انْفَطَرَتْ وَ إِذَا الْكَواكِبُ انْتَثَرَتْ»؛ هنگامى كه آسمان از هم شكافته شود و ستارگان پراكنده شوند و فرود ريزند». [٤] و نيز در مورد زمين مى‌فرمايد: « «إِذا رُجَّتِ الْأَرْضُ رَجًّا وَ بُسَّتِ الْجِبالُ بَسًّا فَكانَتْ هَباءً مُنْبَثًّا»؛ هنگامى كه زمين به شدّت به لرزه در مى‌آيد و كوهها درهم كوبيده مى‌شود و به صورت غبار پراكنده‌اى در مى‌آيد». [٥] و نيز مى‌فرمايد: « «يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُ تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ»؛ آن روز كه زلزله‌هاى هولناك همه چيز را مى‌لرزاند و به دنبال آن دوّمين حادثه (صيحه عظيم محشر) رخ مى‌دهد». [٦] در ادامه اين سخن مى‌فرمايد: «بعد از اين انقلاب‌هاى عظيم و حوادث كوبنده و

[١] «نسف» از مادّه «نسف» (بر وزن حذف) در اصل به معناى ريختن دانه‌هاى غذايى در غربال و تكان دادن و باد دادن آن است تا پوست از دانه جدا شود. در اينجا به معناى متلاشى و خرد كردن كوههاست.

[٢] «دكّ» در اصل به معناى زمين صاف و هموار است و از آنجا كه براى صاف كردن زمين ناهموار بايد آن را درهم كوبيد، اين واژه در بسيارى از موارد به معناى كوبيدن شديد به كار مى‌رود.

[٣] سوره ابراهيم، آيه ٤٨.

[٤] سوره انفطار، آيات ١- ٢.

[٥] سوره واقعه، آيات ٤- ٦.

[٦] سوره نازعات، آيات ٦- ٧.