پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٨١ - نكته عشقهاى مقدّس و نامقدّس

فإذا عشقني رفعت الحجاب فيما بيني و بينه؛ هنگامى كه بنده من توجّه به من پيدا كند، آرزو و لذّتش را در ذكر خودم قرار مى‌دهم و هنگامى كه آرزو و لذّتش در ذكر من باشد، به من عشق مى‌ورزد و من هم به او عشق مى‌ورزم و هنگامى كه به من عشق ورزد حجاب ميان خودم و او را بر مى‌دارم، (تا به مقام شهود نائل گردد)» [١].

عشق به خدا و اولياء اللّه و همچنين عشق به ارزش‌هاى والا، يا به تعبير ديگر:

محبّت و علاقه شديد و سوزان به اين امور، همواره چراغ راه اولياء اللّه و شهيدان پاك باخته و عارفان دل سوخته و عالمانى كه آثار علمى بزرگى از خود نشان داده‌اند، بوده است و در يك كلمه، راههاى پرپيچ و خم تكامل را، بدون مركب عشق نمى‌توان پيمود.

زمزمه‌هاى امير مؤمنان در دل شب و دعاى پر معناى «صباح» در صبحگاهان و بندبند دعاى «كميل» و راز و نياز امام حسين عليه السّلام در روز عرفه در بيابان عرفات و مناجات‌هاى پانزده‌گانه امام سجّاد عليه السّلام و تمام «صحيفه سجاديّه» و زمزمه عاشقانه منتظران حضرت مهدى عليه السّلام به هنگام خواندن دعاى «ندبه» همه و همه آثار گرانبهايى است از اين عشق مقدّس.

از آنچه گفتيم روشن شد كه اگر بعضى از دانشمندان روى كلمه «عشق» حسّاسيت منفى شديدى دارند، به خاطر مشاهده عشق‌هاى نامقدّس و هوس آلود و گناه خيز است و گرنه عشق مقدّس، نيرومندترين عامل حركت به سوى خداوند و ارزش‌هاى والاى انسانى است.

و اينكه بعضى تصوّر مى‌كنند واژه «عشق» در كلمات معصومين نيامده است، اشتباه بزرگى است. زيرا، هم در روايات نبوى و هم در روايات معصومين ديده مى‌شود.

[١] كنز العمّال، جلد ١، صفحه ٤٣٣، حديث ١٧٧٢.