پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤١ - شرح و تفسير به سرعت همه چيز دنيا پايان مىيابد

«أَنْ تُحِبُّوا شَيْئاً وَ هُوَ شَرٌّ لَكُمْ» [١] ممكن است امورى باشد كه انسان ظاهر بين آن را دوست داشته باشد، ولى در درونش سمّ جانگدازى نهفته باشد! سپس مى‌افزايد: «دنيايى كه جسم‌هاى شما را كهنه و فرسوده كند، با اينكه شما دوست داريد همواره تازه و نو گردد!». (و المبلية [٢] لأجسامكم و إن كنتم تحبّون تجديدها).

هر كس با گذشت زمان، آثار پيرى و فرسودگى را در خود ملاحظه مى‌كند: از بين رفتن طراوت پوست بدن، سست شدن استخوانها، كم نور شدن چشم، سنگينى گوش، لكنت زبان، خميدگى قامت، ضعف عضلات و اعصاب و مانند آن؛ و به يقين هر كس از مشاهده آنها نگران و متأسّف مى‌شود و گاه تلاش و كوشش مى‌كند كه اين حركت طبيعى برگشت ناپذير را، با وسايلى برگرداند! ولى به يقين، اگر موفقيّت جزيى نصيب او شود، سرانجام اين مسير را خواه ناخواه طى مى‌كند. آيا سزاوار است با مشاهده اين امور باز هم انسان به آن دل ببندد؟

قابل توجّه اينكه دنيا نه تنها موجودات زنده و بخصوص جسم انسان‌ها را كهنه و فرسوده مى‌كند، بلكه قانون فرسودگى بر تمام جهان مادّه، از كهكشان‌ها گرفته تا اتم‌ها حاكم است. حتّى اين آفتاب عالمتاب و خورشيد درخشان نيز، تدريجا كهنه و فرسوده مى‌شود و روزى به كلّى نابود خواهد شد. نه تنها قرآن سخن از «تكوير شمس» (تاريكى خورشيد) مى‌گويد، بلكه علم امروز هم با صراحت به اين معنا اشاره دارد.

در ادامه سخن امام عليه السّلام با ذكر تشبيهى، وضع ساكنان دنيا را روشن مى‌سازد.

مى‌فرمايد: «شما نسبت به دنيا، به مسافرانى مى‌مانيد كه وقتى گام در جاده نهاده‌اند، احساس مى‌كنند به آخر رسيده‌اند؛ و تا قصد رسيدن به نشانه‌اى در (وسط راه)

[١] سوره بقره، آيه ٢١٦.

[٢] «مبليه» از مادّه «بلا» به معناى كهنگى و پوسيدن است.