پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٧ - شرح و تفسير ابرهاى بارانزا و حيات زمينهاى مرده

مقدار زيادى از هواى اطراف را جذب مى‌كند و از فشار هوا مى‌كاهد و در شرايط جوّى كم فشار، ابر آماده باران مى‌شود.

در ادامه اشاره به نقش بادها مى‌كند كه همچون انگشتانى كه شير را از پستان مى‌دوشد باران را از ابر جدا مى‌سازد و در همه جا پخش مى‌كند.

همه اينها نشان مى‌دهد كه خداوند حكيم براى آبيارى زمين‌هاى بلند و خشك تمام مقدّمات لازم را فراهم ساخته و تدبيرى عالى مقرّر فرموده است.

تعبير به: «دوشيدن ابرها بوسيله بادها»، نشان مى‌دهد كه بادها نقش مهمى در ريزش باران دارند و در واقع چنين است؛ زيرا از يك سو، فضا را خنك‌تر مى‌كنند و از سوى ديگر از فشار جوّ مى‌كاهند كه هر دو عاملى است براى فرو ريختن باران از ابرها.

تكيه بر باد جنوب (بادهايى كه از جنوب به سمت شمال مى‌وزد) به خاطر آن است كه بيشترين رطوبت و ابر به وسيله آن منتقل مى‌شود.

سپس در ادامه اين سخن، از آثار حيات بخش باران در سرتاسر زمين و بركات و فوايد آن سخن مى‌گويد و مى‌فرمايد: «هنگامى كه ابرها سينه بر زمين نهادند، و آبهاى فراوان (سنگينى) را كه بر دوش داشتند فرو گذاردند خداوند به وسيله آن از زمين‌هاى خشك و بى‌گياه، نباتات فراوانى رويانيد و از دامنه كوههاى كم گياه، سبزه بسيار خارج ساخت». (فلمّا ألقت السّحاب برك‌ [١] بوانيها [٢] و بعاع‌ [٣] ما أستقلّت‌ [٤] به من‌

[١] «برك» به معناى سينه شتر است كه به هنگام خوابيدن بر زمين مى‌گذارد.

[٢] «بوانى» تثنيه «بوان» (بر وزن لسان) به معناى ستون خيمه و همچنين استخوانى است كه در دو طرف سينه قرار مى‌گيرد و در خطبه بالا، منظور، معناى دوم است.

[٣] «بعاع» به معناى آب فراوانى است كه در ابر وجود دارد.

[٤] «إستقلّ» از مادّه «استقلال» و از ريشه «قلّ» (بر وزن ظلّ) به معناى بلند شدن و برداشتن و حمل كردن است.