پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٨ - شرح و تفسير ابرهاى بارانزا و حيات زمينهاى مرده

العب‌ء [١] المحمول عليها، أخرج به من هوامد [٢] الأرض النّبات، و من زعر [٣] الجبال الأعشاب).

تعبيرات زيباى بالا چنين نشان مى‌دهد كه گويى ابرها باردار هستند و به هنگام نزول بارانهاى سنگين، بار خود را بر زمين مى‌نهند. همان بارى كه سرچشمه حيات و زندگى و زيبايى و بركت است؛ نه تنها در دشت‌هاى بى‌آب و علف كه در دامنه و قلّه كوهها- كه آبيارى آن به دست انسانها بسيار دشوار است- گياهان و درختان فراوان مى‌رويد و منبع بركات و منافع مختلفى براى انسانها مى‌شود.

در ادامه اين سخن امام عليه السّلام زيبايى‌هاى جهان طبيعت را كه زاييده نزول بارانهاست به تصوير كشيده، چنين مى‌فرمايد: «پس زمين به زيور باغهايش غرق نشاط و شادى شد، و با لباس نازك گلبرگها كه بر خود پوشيده به ناز آمد، و از زينت و زيورى كه از گردن بندگل‌هاى گوناگون يافته بود، در وجد و شادى فرو رفت!» «فهي تبهج‌ [٤] بزينة رياضها، و تزدهي‌ [٥] بما ألبسته من ريط [٦] أزاهيرها، [٧] و حلية ما سمطت‌ [٨] به من ناضر [٩] أنوارها [١٠]).

ناگفته پيداست كه زيبايى‌هاى جهان طبيعت در آرامش روح و رفع خستگى و

[١] «عب‌ء» به معناى بار است.

[٢] «هوامد» جمع «هامده» از مادّه «همود» به معناى خاموش شدن آتش است و به زمينى كه گياهانش خشك شده «هامده» مى‌گويند.

[٣] «زعر» جمع «أزعر» (بر وزن اكبر) به معناى جايى است كه گياهان كمى در آنجا روييده و به موهاى كم پشت نيز اطلاق مى‌شود.

[٤] «تبهج» از مادّه «بهجت» به معناى سرور و شادى است.

[٥] «تزدهى» از مادّه «ازدها» به معناى تكبّر (و ناز) است.

[٦] «ريط» جمع «ريطه» (بر وزن ميته) به معناى پوشش نازك است.

[٧] «ازاهير» جمع «زهره» به معناى شكوفه‌هاى رنگارنگ است.

[٨] «سمطت» از مادّه «سمط» (بر وزن سمت) به معناى آويزان كردن است.

[٩] «ناضر» از مادّه «نضارت» به معناى طراوت و خرّمى و شادابى است؛ مخصوصا شادابى كه بر اثر وفور نعمت حاصل مى‌شود.

[١٠] «أنوار» جمع «نور» (بر وزن غور) به معناى شكوفه است.