پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٩ - ترجمه

بخش دهم‌

و جعل شمسها آية مبصرة لنهارها، و قمرها آية ممحوّة من ليلها، و أجراهما في مناقل مجراهما، و قدّر سيرهما في مدارج درجهما، ليميّز بين اللّيل و النّهار بهما، و ليعلم عدد السّنين و الحساب بمقاديرهما، ثمّ علّق في جوّها فلكها، و ناط بها زينتها، من خفيّات دراريّها و مصابيح كواكبها، و رمى مسترقي السّمع بثواقب شهبها، و أجراها على أذلال تسخيرها من ثبات ثابتها، و مسير سائرها، و هبوطها و صعودها، و نحوسها و سعودها.

ترجمه‌

خداوند خورشيد را نشانه روشنى بخش روز، و ماه را نورى محو و كم رنگ براى (زدودن شدّت تيرگى) شب‌ها قرار داد و آنها را در مسيرهايشان به حركت درآورد؛ و مقدار سير آنها را در مراحلى كه بايد بپيمايند معيّن فرمود، تا شب و روز را بدين وسيله از هم جدا سازد و عدد سال‌ها و زمان معلوم گردد. سپس در فضاى آسمان‌ها، فلك‌ها (مدارات كواكب) را آفريد، و آنچه زينت بخش آن بود از ستارگان مخفى و كم نور و ستارگان پر نور در آن جايگزين ساخت، و استراق سمع كنندگان را با شهاب‌هاى ثاقب تير باران نمود، و همه آسمانها را به تسخير خود در آورد، و ستارگان ثوابت و سيّار و هبوط كننده و صعود كننده و نحس و سعد آنها را به جريان انداخت.