پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٧ - شرح و تفسير تو بىنظير و بىهمتايى!

يباشر قلبه اليقين بأنّه لا ندّلك، و كأنّه لم يسمع تبرّؤ التّابعين من المتبوعين إذ يقولون: «تَاللَّهِ إِنْ كُنَّا لَفِي ضَلالٍ مُبِينٍ إِذْ نُسَوِّيكُمْ بِرَبِّ الْعالَمِينَ»).

اين جمله‌ها اشاره روشنى به گمراهى گروه «مجسّمه» يا «مشبّهه» و شرك و كفر آنهاست، كه براى خدا جسم و اعضاى پيكر و دست و پا و چشم و گوش قايل بودند و به خاطر گرفتار شدن در وادى تشبيه، ذات پاك پروردگار را تا سر حدّ يك مخلوق ضعيف و ناتوان و فانى و ناپايدار تنزّل داده بودند، كه قرآن از آن- در همان آيه بالا كه در لابه‌لاى كلام امام آمده است- به «ضلال مبين» (گمراهى آشكار) تعبير كرده است.

جمله «من شبّهك بتباين أعضاء خلقك» اشاره به اين است كه آن كس كه داراى جسم است، جسم او تركيبى از اعضاى مختلف است، كه هر كدام ابزار كارى محسوب مى‌شود. و تعبير به: «تلاحم حقاق مفاصلهم» اشاره به پيوندهايى است كه در ميان اعضا وجود دارد. بنابر اين، اعضاى يك پيكر، هم از يكديگر جدا هستند و هم به هم پيوسته‌اند. و اين يكى از حكمت‌هاى خداوند در آفرينش مخلوقات است؛ كه اگر اعضاى مختلف نداشته باشند، كارايى آنها محدود مى‌شود و اگر از هم گسسته باشند، همكارى آنها غير ممكن مى‌شود. در ضمن خداوند منّان به حكمت خود، ارتباط اعضا را در زير طبقات گوشت پنهان ساخته، تا در برابر حوادث مختلف آسيب پذير نباشند. و اين، جز در عالم مخلوقات، تصوّر نمى‌شود و خداوند منزّه از اجزا و اعضا و نياز به جسم است.

امام عليه السّلام مى‌فرمايد: اين گونه افراد نادان، در واقع گرفتار سه انحرافند: نخست اينكه، خدا را به درستى نشناختند و ديگر اينكه: به توحيد او قائل نيستند و سوم اينكه به آيات صريح قرآن گوش فرا نداده و از تعليمات اين كتاب آسمانى بيگانه‌اند و به همين دليل در «ضلال مبين» گرفتارند.