پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٢ - ٢- گوشه ديگرى از فجايع بنى اميّه

الف- ويران كردن كعبه (اشاره به كارى است كه «حجّاج» در زمان «عبد الملك» انجام داد).

ب- تغيير قبله (اشاره به نماز خواندن «وليد» به هنگام مستى به غير قبله است، كه مى‌گفت: «تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ».

ج- آنها پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله را در مرتبه پايين‌تر از خليفه قرار ندادند (اشاره به چيزى است كه در بالا از كتاب «اغانى» نقل شد).

د- آنها مهر بر گردن مسلمين نزدند (اشاره به اين است كه بنى اميّه بر گردن گروهى از مسلمانها، به عنوان برده و غلام خود، مهر زدند؛ همانند مهرى كه بر گردن اسبها مى‌زدند!).

ه- آنها حرم پيامبر را غارت نكردند و حرمت زنان مسلمان را در آن حرم مقدّس بر باد ندادند (اشاره به داستان «مسلم بن عقبه» است كه از طرف يزيد مأمور حمله به مدينه شد، و جناياتى آفريد كه تاريخ بشريّت را سياه كرد و به راستى زبان از ذكر آن عاجز و قلم از بيانش شرم دارد).

«پيش از آن «بسر بن أرطاة» از سوى معاويه مأموريت يافت به مدينه حمله كند و او در مسجد پيامبر صلّى اللّه عليه و آله مردم را مجبور به بيعت با معاويه كرد؛ درهاى مسجد را بست و گفت اگر بيعت نكنيد همه شما را از دم تيغ مى‌گذرانم؛ خانه‌هايتان را ويران و اموالتان را غارت مى‌كنيم!». [١] فجايع بنى اميّه (معاويه و اعقابش) بيش از آن است كه در اين مختصر بگنجد.

كلام خود را در اينجا با سخنى از «ابن عساكر» مورّخ معروف اهل سنّت، پايان مى‌دهيم. او در كتاب «تاريخ دمشق» مى‌گويد: «عبد اللّه بن حنظله» كه از بزرگان اصحاب پيامبر بود (فرزند حنظله غسيل الملائكه) در آن روز كه «مسلم بن عقبه» از

[١] ابن ابى الحديد، جلد ٢، صفحه ١١.