پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٥ - خطبه در يك نگاه

خطبه ١٠٠ [١] و من خطبة له عليه السّلام فى رسول اللّه و أهل بيته عليهم السّلام‌

اين خطبه درباره رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و اهل بيت گرامى او سخن مى‌گويد.

خطبه در يك نگاه‌

همان گونه كه در بحث سند خطبه آمده است اين خطبه را امام عليه السّلام در آغاز خلافت خود بيان فرمود و در آن، نخست به حمد و ثناى الهى مى‌پردازد و از رسالت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و خدمات برجسته آن حضرت و لزوم اطاعت و پيروى از وى سخن مى‌گويد.

[١] سند خطبه: «ابن ابى الحديد» در شأن ورود اين خطبه سخنانى دارد كه نشان مى‌دهد به منبع ديگرى غير از «نهج البلاغه» در مورد اين خطبه دست يافته است. مى‌گويد: اين خطبه را على عليه السّلام در سومين جمعه خلافتش بيان فرمود و به طور كنايه از آينده خود خبر داد و به آنها گوشزد كرد كه در آن زمان كه اجتماعات عظيم گرد آن حضرت را مى‌گيرد، از اين جهان چشم خواهد پوشيد و همين گونه هم شد! زيرا نوشته‌اند كه اهل عراق در آن ماه كه حضرت شربت شهادت نوشيد، بيش از هر زمان بر گرد آن حضرت جمع شده بودند؛ به گونه‌اى كه يك لشكر ده هزار نفرى، به فرزندش امام حسن عليه السّلام سپرد و لشكر ده هزار نفرى ديگرى به أبو أيّوب انصارى و همچنين به ديگران، تا آن كه يكصد هزار شمشير زن آماده حركت براى در هم كوبيدن ظالمان و غارتگران شام شدند؛ ولى درست در همين زمان، «ابن ملجم» ملعون حضرت را با ضربه شمشير خود شهيد كرد و آن جمعيت عظيم پراكنده شدند. (اقتباس از: مصادر نهج البلاغه، جلد ٢، صفحه ١٩٨).