پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٢ - شرح و تفسير آفرينش فرشتگان

عاجزند؛ يا اينكه تعبيرات فوق كنايه از آن است كه فرشتگان الهى با آن همه قرب و عظمت و غرق عبادت و تسبيح بودن نيز، قادر به درك كنه ذات و صفات خدا نيستند و عظمت پروردگار را جز به مقدار توان خود درك نمى‌كنند.

به تعبير ديگر اگر اين جمله‌ها را بر ظاهرشان حمل و تفسير كنيم نشان مى‌دهد كه در آسمانها مراكزى است كه از قداست و نورانيّت بيشترى برخوردار است (در رواياتى نيز به اين معنا اشاره شده است) [١].

همانگونه كه در روى زمين نيز مراكزى همچون كعبه و بيت المقدّس وجود دارد كه همواره مورد احترام بوده، بى‌آنكه محلّى براى ذات پاك خدا باشد.

و اگر بر معناى كنايى حمل و تفسير شود، دليل بر اين است كه فرشتگان با تمام عظمتى كه دارند در مقام قرب پروردگار، به جايى مى‌رسند كه از آن فراتر نمى‌روند؛ بلكه عظمت و نور پروردگار، آنها را از گذشتن از آن مرز مانع مى‌گردد.

[١] رجوع شود به بحار الانوار، جلد ٥٥، كتاب «السماء العالم»، باب ٥ (الحجب و الأستار و السّرادقات) صفحه ٣٩.