پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٨٧ - ترجمه

بخش بيست و سوم‌

و مستقرّ ذوات الأجنحة بذرا شناخيب الجبال، و تغزيد ذوات المنطق في دياجير الأوكار، و ما أوعبته الأصداف، و حضنت عليه أمواج البحار، و ما غشيته سدفة ليل، أو ذرّ عليه شارق نهار، و ما اعتقبت عليه أطباق الدّياجير، و سبحات النّور؛ و أثر كلّ خطوة، و حسّ كلّ حركة، و رجع كلّ كلمة، و تحريك كلّ شفة، و مستقرّ كلّ نسمة، و مثقال كلّ ذرّة، و هماهم كلّ نفس هامّة، و ما عليها من ثمر شجرة، أو ساقط ورقة؛ أو قرارة نطفة، أو نقاعة دم و مضغة، أو ناشئة خلق و سلالة؛ لم يلحقه في ذلك كلفة، و لا اعترضته في حفظ ما ابتدع من خلقه عارضة، و لا اعتورته في تنفيذ الأمور و تدابير المخلوقين ملالة و لا فترة، بل نفذهم علمه، و أحصاهم عدده، و وسعهم عدله، و غمرهم فضله، مع تقصيرهم عن كنه ما هو أهله.

ترجمه‌

خداوند، از جايگاه پرندگان در قلّه بلند كوهها، و از نغمه مرغان خواننده در آشيانه‌هاى تاريك، با خبر است. همچنين از لؤلؤهايى كه در دل صدف‌ها پنهان شده و امواج دريا آنها را در دامن خويش پرورش داده است، و آنچه تاريكى شب آن را فرا گرفته، يا خورشيد به آن نور افشانده، و آنچه ظلمت‌ها و امواج نور يكى بعد از ديگرى آن را در بر مى‌گيرد، و اثر هر گام و احساس هر گونه حركت و آهنگ هر سخن، و جنبش هر لب، و جايگاه هر انسان، و وزن هر مورچه، و ناله هر صاحب‌