پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٠٠ - ترجمه

بسيار شديد و درش به روى آنها بسته است! آتشى پر هيجان كه مى‌خروشد و زبانه مى‌كشد! شعله‌هايش فروزان، و صدايش هراس‌انگيز است. هميشه در آن اقامت دارند و براى آزادى اسيرانش غرامتى پذيرفته نمى‌شود، و زنجيرهايش گسسته نمى‌گردد! مدتى براى آن سرا تعيين نشده تا پايان گيرد و سرآمدى براى آن قوم وجود ندارد، تا به آخر رسد!

شرح و تفسير آخرين منزلگاه هستى‌

امام عليه السّلام در اين بخش از خطبه- كه در واقع آخرين مرحله سير انسان را بيان مى‌كند- اشاره به بخشى از پاداش‌هاى نيكوكاران و مجازات‌هاى بدكاران فرموده، چنين مى‌گويد: «اما اطاعت كنندگان را در جوار رحمت خويش پاداش مى‌دهد و در سراى جاودانى خود آنان را براى هميشه جاى مى‌دهد». (فأمّا أهل الطّاعة فأثابهم بجواره، و خلّدهم في داره).

سپس ويژگى‌هاى اين سراى آخرت را در چند جمله كوتاه و پر معنا بر مى‌شمرد و مى‌فرمايد: «سرايى كه اقامت كنندگانش هرگز از آن كوچ نمى‌كنند و حالاتشان دگرگون نمى‌شود (و پيوسته مشمول نعمت‌هاى الهى هستند)». (حيث لا يظعن‌ [١] النّزّال، و لا تتغيّر بهم الحال).

«ترس و وحشت به آنان روى نمى‌آورد و بيمارى به وجودشان نمى‌رسد؛ خطرى به آنها عارض نمى‌گردد و سفرها، آنها را از ديار خود بيرون نمى‌راند». (و لا تنوبهم الأفزاع‌ [٢]، و لا تنالهم الأسقام، و لا تعرض لهم الأخطار، و لا تشخصهم‌ [٣] الأسفار).

[١] «يظعن» از مادّه «ظعن» به معناى كوچ كردن است.

[٢] «أفزاع» جمع «فزع» به معناى ترس و وحشت است.

[٣] «تشخص» از مادّه «إشخاص» به معناى بيرون كردن از منزلى به منزل ديگر است.