پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٩١ - نكته لحظه هولناك جان دادن

لحظه پايان گرفتن آرزوها! لحظه چشم پوشى از تمام فرآورده‌هاى زندگى! لحظه جدا شدن از دوستان و بستگان و فرزندان! لحظه وداع با دنيا و با هر چه در دنياست! و بالأخره لحظه انتقال به جهانى تازه كه ممكن است آميخته با مشكلات عظيم و پى‌آمدهاى بسيار دردناكى باشد.

امام عليه السّلام در خطبه بالا چنان ترسيمى از پايان زندگى و مرگ به صورت لحظه به لحظه فرموده است كه هر خواننده‌اى آن را در مقابل خود مجسّم مى‌بيند و در جريان شرايط هولناك آن قرار مى‌گيرد.

امام عليه السّلام با تعبيراتى تكان دهنده انسان‌هايى را كه از اين لحظه فوق العاده غم‌انگيز غافلند بيدار مى‌كند، تا قبل از فرا رسيدن زمانى كه راه برگشت و جبران و تدارك نيست، به فكر خود باشند و زاد و توشه لازم را براى اين سفر خوفناك و طولانى فراهم سازند.

اما نبايد فراموش كرد گروهى از اولياء اللّه و پاكان و نيكان هستند كه بر چهره مرگ لبخند مى‌زنند و تنگاتنگ آن را در آغوش مى‌گيرند؛ چرا كه معتقدند: مرگ تنها جامه رنگارنگى را از آنها مى‌گيرد و آنها جانى جاودان به دست مى‌آورند و به تعبير ديگر: سكرات موت و حوادث هولناك لحظه جان دادن، بستگى به نيّت و عمل انسان دارد كه مى‌تواند آن لحظه را به صورت دردناك‌ترين لحظات عمر، يا زيباترين لحظات زندگى در آورد.