پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٦ - شرح و تفسير مأموريتهاى فرشتگان

«عِبادٌ مُكْرَمُونَ لا يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَ هُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ» [١].

آرى، آنها چشم بر امر، و گوش بر فرمان حقّ دارند و جز به اراده و مشيت او كارى نمى‌كنند و اين نخستين ويژگى فرشتگان است كه در اين خطبه به آن اشاره شده است و مقام عصمت و مصون بودن آنها را از گناه و خطا بيان مى‌دارد و در واقع بر تمام ادّعاهاى مشركان عرب و غير آنها كه براى فرشتگان مقام ربوبيّت و الوهيّت قائل بودند، خطّ بطلان مى‌كشد، و آنها را در حدّ بندگان مطيع و سر بر فرمان حقّ معرفى مى‌نمايد كه نه آفريدگارند و نه شريك آفريدگار در امر آفرينش.

سپس به وظيفه ديگرى از وظايف آنها به عنوان حاملان وحى اشاره كرده، چنين مى‌فرمايد: « (گروهى از) آنان را امين وحى خود قرار داده و به آنها براى رساندن ودايع امر و نهيش به پيامبران مأموريت داده و از ترديد و شبهات مصونيّت بخشيده است به گونه‌اى كه هيچ كدام از آنها از راه رضاى حقّ منحرف نمى‌شوند». (جعلهم اللّه فيما هنالك أهل الأمانة على وحيه، و حمّلهم إلى المرسلين ودائغ أمره و نهيه، و عصمهم من ريب الشّبهات. فما منهم زائغ‌ [٢] عن سبيل مرضاته).

گرچه در اين عبارت رساندن پيام وحى الهى را به همه فرشتگان نسبت داده، ولى به يقين منظور از آن، گروهى از آنهاست همانگونه كه قرآن مجيد مى‌فرمايد:

«اللَّهُ يَصْطَفِي مِنَ الْمَلائِكَةِ رُسُلًا»؛ خداوند از فرشتگان رسولانى (به سوى پيامبران) بر مى‌گزيند». [٣] و خود آن حضرت در خطبه اوّل نهج البلاغه نيز به اين معنا تصريح فرموده، مى‌فرمايد: «و منهم أمناء على وحيه، و ألسنة إلى رسله؛ گروهى از آنها امناى وحى خدا و زبان (گوياى حق) به سوى پيامبران او هستند». و اين تعبير معمول است كه‌

[١] سوره انبياء، آيات ٢٦- ٢٧.

[٢] «زائغ» از مادّه «زيغ» (بر وزن ميل) به معناى عدول از حقّ و انحراف و تمايل به سوى ديگر است.

[٣] سوره حج، آيه ٧٥.